Psikanalitik yöntem gelişigüzel miydi? Açıkça önemsiz olan ayrıntılardan yola çıkan bir psikanalist, kişiliğimizin en derin sırlarını ortaya çıkarır. Psikanalizin yöntemi sağlam temellendirilmiş ve evrensel olarak uygulanabilir bir yöntem midir? Küçük ayrıntılardan böylesi çok çıkarım yapabiliyor olması, kudretini mi göstermektedir?
Bu sorular, Freud'un güzel bir tesadüften yola çıkarak gerçekleştirdiği analizinde yanıtlarını bulmaktadır. Bu, 1910 yılında yayınlanan Leonardo da Vinci analizidir. Freud, oldukça kısa ve merak uyandıran bir çocukluk anısına dayanarak Da Vinci'nin kişiliğinin bazı yönlerini, bilimsel dehasını ve eşcinsel olduğu gerçeğini açıklayabileceğine inanmaktaydı. "Leonardo da Vinci'nin Çocukluk Hatırası" 161 isimli kitabının yayımlanmasının akabinde, Freud'un kullandığı hatıranın ayrıntısının yanlış olduğu ortaya çıktı. Freud buna rağmen yorumunu hiç sorgulamadı. Buradan psikanalitik akıl yürütmenin, analistin kendi düşüncesine karşılık başka bir malzemeye pek de ihtiyaç duymadığı çıkarımını yapmak mümkündür.