Murat
@Geronimo21
Felsefe - Psikoloji - Sosyoloji - Eğitim
...
Doğa Sporları - Zeka Oyunları
Puan vermedi·416 syf.·
2025 777. kitabı
Nietzsche Ağladığında, insanın zihnine yavaş yavaş işleyen kitaplardan biri. İlk bakışta sadece felsefi bir roman gibi görünse de aslında insanın yalnızlığı, kırgınlığı, korkuları ve kendisiyle yüzleşmesi üzerine oldukça derin bir metin. Kitabı okurken bazen bir roman okuyormuş gibi, bazen de bir terapi seansının içindeymiş gibi hissediliyor.
Kitabın en güçlü tarafı, Friedrich Nietzsche gibi sert, keskin ve güçlü görünen bir düşünürün iç dünyasını göstermesi. Genelde Nietzsche denince insanların aklına sadece güçlü olmak, acıyı aşmak, üstinsan gibi kavramlar geliyor. Ama kitapta onun kırılgan tarafları, yalnızlığı ve sevgiye dair açlığı da hissediliyor. Bu yönüyle karakter daha gerçek ve daha insani bir hale geliyor.
Irvin D. Yalom kitabı yazarken felsefe ile psikolojiyi çok iyi harmanlamış. Özellikle insanın kendi kendine kurduğu hapishane fikri kitap boyunca hissediliyor. İnsan bazen acısından değil, o acıya yüklediği anlamdan çıkamıyor. Kitap bunu çok güçlü şekilde anlatıyor.
Dili ağır değil ama düşünsel tarafı yoğun. Bazı bölümlerde durup düşünme ihtiyacı hissediliyor. Özellikle ölüm korkusu, yalnızlık, aşkın insan üzerindeki etkisi ve insanın kendisini kandırması gibi konular oldukça etkileyici işlenmiş. Kitap bir cevap verme derdinde değil; daha çok insanın içindeki karanlık tarafları görünür hale getiriyor.
Romanın en güzel yanlarından biri de karakterlerin sadece fikir taşıyan kişiler olmaması. Hepsi gerçek bir ruh hali taşıyor. Özellikle doktor ile Nietzsche arasındaki konuşmalar bazen iki insanın sohbetinden çok iki farklı dünyanın çarpışması gibi hissettiriyor.
Kitapta dikkat çeken başka bir şey de şu: İnsan en çok kendinden kaçıyor. Başkalarını çözmeye çalışan insan, çoğu zaman kendi yarasını görmemek için bunu yapıyor. Bu fikir kitap boyunca farklı
Reklam
..sonunda sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz: Siz bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz!
Sayfa 138
Ruh, tek bir mevcudiyet olarak işlemiyor. Zihnimizin bir bölümü diğerlerinden bağımsız hareket ediyor olabilir. Belki 'ben' ve bedenim, zihnimin arkasından bir dolap çeviriyordur. Bildiğiniz gibi zihin, tuzaklarla dolu arka sokaklarda gezinmeye bayılır.
Sayfa 125
"Beni öldürmeyen şey, beni güçlendirir."
"Hastalığım bir nimettir."
syf 124
Nietzsche Ağladığında
Nietzsche AğladığındaReklam