Ancak aşk acısı Nietzsche için bir gerekliliktir yaşanması gereken. Daha büyük bir sevgiye kucak açmamız için bizi bu kapasiteye hazırlayan pişme sürecinin kendisidir. Onun hep dediği gibi öldürmeyen bu acının da bizi güçlendirmek için bir yaşanma sebebi vardır.
Kendini sevmeyi öğrenmek bugünden yarına yerine getirilecek bir buyruk değildir. Daha çok tüm sanatların içinde en incesi, en kurnazı ve en sabırlı olanıdır.
Kişinin sahip olduğu her şey ondan gizlenmiştir ve tüm hazinelerden sonra en son kendi hazinesini gün ışığına çıkartır insan. Böyle gerektirir ağırlığın tini.