Alper Ali Çelik
@Ghostman2013
Peter Cape bu ülkede çok garip şeyler görmüştü: İçine kapanık, ışıksız, karanlık
Anadolu şehirleri, çökük avurtlarıyla sigara içen bıyıklı erkeklerle dolu kahveler, sokaklar, derin bir yoksulluk, kendisini ağaca asan aç insanlar, Boğaziçi köprüsünden aşağıya atlayarak intihar eden gençler, sokak kapkaççılarının bileziklerini almak için kolunu kopardığı kadınlar, dolmuşlar, minibüsler, Cherokee, Lincoln cipler, limuzinler, Lamborghini'ler, Ferrari'ler,beş yıldızlı oteller, Boğaziçi kıyısında binbir gece masallarını andıran
eğlenceler, havai fişek gösterileri, Afgan giysileri içinde dolaşanlar, çıplak mankenler, Beyoğlu barlarında metalciler, satanistler, rock müzisyenleri, her tarafına piercing yaptırmış yeşil, kırmızı saçlı gençler; kısacası anlamak çok zordu ülkeyi; anlatmak da öyle.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Peter Cape'e anlaşılmaz gelen bir başka konu da bu ülke Müslüman olduğu halde
her yerde bir Arap ve İran nefreti sezilmesiydi.Galiba Türkler kendilerini
Batılı ve Avrupalı sayıyorlardı ama hem Batı'yı taklit ediyor, hayranlık duyuyor
hem de aynı zamanda derin kuşkular besliyorlardı onlara karşı.Amerika'da yazdığı zaman kimsenin inanmayacağı bir başka gerçek de hiçbir ülkede, buradaki kadar çıplaklık görmediğiydi. Bir yandan başlarını örtmek isteyen üniversiteli kız öğrencileri polis okula sokmuyor ve onları üstlerine su sıkarak dağıtıyordu, öte yandan da ekranlar ve gazeteler buram buram seks teşhir ediyordu durmadan; kutsal ramazan ayında bile böyleydi durum. Anlamak çok zordu bu ülkeyi.
Peter bir ayı aşkın süredir bu garip, şaşırtıcı, çılgın, hüzünlü ve çelişkilerle
dolu ülkeyi geziyordu. Daha önce hiç böylesine değişik yaşam biçimlerini bir
arada barındıran bir ülkeye gitmemiş olduğunu düşündü. Şu kompartımanda oturan insanların bile aynı ulustan olduğunu söylemek zordu ki kendisi daha neler görmüştü. Güneydoğu'da PKK ile Türk ordusu arasında 15 yıldır bir savaş devam ediyor ve on binlerce kişi ölüyordu ama bu durum Türklerle Kürtlerin bir arada
oturmasına, kız alıp vermesine, çalışmasına ve eğlenmesine engel olmuyordu. Ne garip işti bu böyle! Mesela
Alevi ve Sünni mezhepleri arasında savaş yoktu şimdilerde ama onlar birbirlerinden kız alıp vermiyorlardı. Bu uğurda birçok cinayet işleniyordu.Türklerle Kürtler ise sadece dağlarda birbirlerini öldürüyorlardı. Aslına bakılacak olursa, milyonların göçünden sonra en büyük Kürt şehirleri İstanbul, İzmir, Ankara, Mersin, Antalya olmuştu artık. Ve buralarda Türk-Kürt çatışması yoktu.
Her zaman yaptığı gibi küçük kâğıtlara not almaya, düşüncelerini yazmaya başladı:"Herkes sürükleniyor," diye yazdı. "Doğulu ve İslami geçmişinin ahlaki değerler sisteminden kopmuş, Batılılaşma politikaları uyguladığı halde Batı değerleriyle bütünleşememiş köksüz bir toplumda referans noktalarının kayboluşu...Toplumu bir arada yaşatan, yazılı olmayan kurallar dizisi burada yok. Nihilist bir dönemden geçiyoruz; sadece ben ve çevrem değil, herkes böyle. Kimse
hayatından memnun değil. Herkes derin bir huzursuzluk içinde kıvranıyor; daha
iyi bir hayata ulaşmak istiyor ama o yeni hayatın ne olduğunun da farkında değil. Tarifi yok; dolayısıyla toplumun mitolojisi ve ideali de yok. Bu yüzden bir nehrin suları bizi önüne katmış götürüyor. İnsanlar akıntıdan kurtulmak için kıyıdan sarkan dallara tutunmaya çalışıyorlar.Kimi din dalına tutunuyor, kimi milliyetçilik, kimi Kürtçülük; kimi ise nihilizme gömülüyor."