Hyeya
@Giovanni8
“Çölde yaşayan, dikiş tutturamamış biri.”
Cevaplarla değil bir dilekle biten bir kitap...
İşlerin kötüden çok daha iyi olduğunu söyleyebileceğim bir hayat istiyorum. (...) İçimdeki duygu gelgitini, hayatın ritmi olarak görüp onun keyfini çıkarmak istiyorum. Devasa karanlığın içinde yürüyüp uzun süre altında durabileceğim bir parça gün ışığını bulabilen türden biri olmak istiyorum.
Bir gün olacağım da.
“Mutlu olmak istiyorsanız, şu gerçeklerden korkmamalı ve onlarla yüzleşmelisiniz: İlk gerçek, daima mutsuz olduğumuz ve üzüntümüzün, acı çekmemizin ve korkmamızın bir sebebi olduğudur. İkinci gerçek de bu duyguların hiçbirini kendimizden tamamen uzaklaştıramayacağımızdır.”
*Une Parfaite Journée Parfaite, Martin Page
Duygularımız söz konusu olunca dürüst olmakta neden bu kadar başarısızız? Hayat, bu duyguları paylaşmaya zamanımız olmayacak kadar bizi yorduğu için mi?
Sanatın, yürekleri ve akılları duygulandırmak demek olduğunu düşünmüşümdür hep. Sanat bana inanç kazandırdı: Bugünün belki de pek mükemmel olmasa da yine de fena olmadığına dair bir inanç, ya da depresif hissederek geçen uzun bir günün sonunda ufak bir şeye bile kahkaha atabileceğime dair bir inanç.
Canımız fazla yandığında yaralarımızı iyileştirmek yerine onları unutmaya çalışırız derler.