Gülnaz
@Glnz112
Normalin Altındaki Sarsıntı
Sana “hikâye anlatıyorum” diye girip, fark ettirmeden seni kendi içine baktıran bir kitap. Dışarıdan bakınca sakin, hatta biraz “fazla düzgün” bir adam var. Her şey yolunda, hayat rayında… ama tam da burada Zweig şöyle bir şey yapıyor: “Rayında giden her hayat gerçekten iyi midir?” diye dürtüyor. Sonra küçük bir şey oluyor. Büyük olay yok, dramatik patlama yok. Ama adamın iç dünyasında bir şey kırılıyor. Ve asıl film orada başlıyor. Çünkü bu kırılma, dışarıda değil içeride yankılanıyor.
Kitabın olayı şu aslında: insan bazen kötü olduğu için değil, sadece hiç sorgulamadığı için yanlış tarafta kalıyor. Ve bunu fark ettiği an, artık geri dönüş yok. Rahatsızlık büyüyor, iç ses yükseliyor, “ben ne yapıyorum?” sorusu masaya oturuyor.
Zweig burada sana kahramanlık falan satmıyor. Daha rahatsız edici bir şey yapıyor: “normal” dediğin şeyin ne kadar otomatik olabileceğini gösteriyor. Yani iyilik, kötülük gibi sabit etiketler yok; daha çok farkındalık seviyesi var. En sonunda da şunu bırakıyor: hikâyeyi bitiriyorsun ama aklında olaylar değil, kendi sessizliğin kalıyor. Biraz huzursuz, biraz düşünceli.
Kısacası bu kitap, dışarıda ne olduğundan çok içeride neyi görmezden geldiğinle ilgileniyor...:)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
Ben kendimi arıyordum, içimdeki o yitik insanı arıyordum.
Çünkü sadece kendi kaderlerini bir gizem olarak yaşayabilenlerin gerçek anlamda yaşadıklarına inanıyorum.