Gülnaz
@Glnz112
Normalin Altındaki Sarsıntı
Sana “hikâye anlatıyorum” diye girip, fark ettirmeden seni kendi içine baktıran bir kitap. Dışarıdan bakınca sakin, hatta biraz “fazla düzgün” bir adam var. Her şey yolunda, hayat rayında… ama tam da burada Zweig şöyle bir şey yapıyor: “Rayında giden her hayat gerçekten iyi midir?” diye dürtüyor. Sonra küçük bir şey oluyor. Büyük olay yok, dramatik patlama yok. Ama adamın iç dünyasında bir şey kırılıyor. Ve asıl film orada başlıyor. Çünkü bu kırılma, dışarıda değil içeride yankılanıyor.
Kitabın olayı şu aslında: insan bazen kötü olduğu için değil, sadece hiç sorgulamadığı için yanlış tarafta kalıyor. Ve bunu fark ettiği an, artık geri dönüş yok. Rahatsızlık büyüyor, iç ses yükseliyor, “ben ne yapıyorum?” sorusu masaya oturuyor.
Zweig burada sana kahramanlık falan satmıyor. Daha rahatsız edici bir şey yapıyor: “normal” dediğin şeyin ne kadar otomatik olabileceğini gösteriyor. Yani iyilik, kötülük gibi sabit etiketler yok; daha çok farkındalık seviyesi var. En sonunda da şunu bırakıyor: hikâyeyi bitiriyorsun ama aklında olaylar değil, kendi sessizliğin kalıyor. Biraz huzursuz, biraz düşünceli.
Kısacası bu kitap, dışarıda ne olduğundan çok içeride neyi görmezden geldiğinle ilgileniyor...:)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsana Tutulan Acımasız Bir Ayna
Bu kitap bir roman değil, bir felsefe metni de değil; ikisinin arasında, şiirsel bir manifesto gibi duruyor. Friedrich Nietzsche, Zerdüşt karakteri üzerinden insanın kendini aşma yolculuğunu anlatırken okuru sürekli sorgulamaya zorluyor. Bu yönüyle beni sarıp sarmaladı.
Kitapta geçen “üstinsan”, “güç istenci” ve “değerlerin yeniden yaratılması” gibi kavramlar ilk okumada karmaşık gelebilir. Ancak asıl amaç hazır cevaplar vermek değil, okuyucunun kendi cevaplarını aramasını sağlamaktır.
Zerdüşt’ün dağdan inip insanlara seslenmesi, aslında insanın kendi içindeki korkularla, alışkanlıklarla ve toplumsal kabullerle hesaplaşmasının sembolüdür. Bu nedenle kitap, okundukça değil; üzerine düşünüldükçe derinleşir.
Bazı bölümleri ağır ve tekrar eden bir yapıya sahip olsa da, satır aralarında insanın özgürlüğüne, yalnızlığına ve kendini gerçekleştirme çabasına dair güçlü tespitler bulunur. Her okuyucu aynı kitabı okumaz; çünkü herkes kendi Zerdüşt’üyle karşılaşır.
Benim için bu eser, cevaplardan çok sorular bırakan, bitirdikten sonra da zihinde yaşamaya devam eden kitaplardan biri oldu.
Keyifli okumalar.
ah kırmızı saçlı kadın...
Okumayı heyecan içinde beklediğim bir kitaptı. Kitabın mistik yapısı beni kendine çektiğini inkar edemem. Ancak kitaba başladığımda o mistik temanın sadece bir metafor olduğunu düşünmeden edemedim. Kitap biraz hayal kırıklığına uğratsa da yine de sevdim. Akıcı ve duru yazıyor yazarımız sanırım bu kısmı sevdirdi .
Kitap, 1980'lerde İstanbul dışında bir kasaba kenarında para kazanmak için kuyu kazan Cem'in duygusal manada gelişimini ve birey olma sürecinden bahsetmektedir. Ayrıca eserde Doğu ile Batı'nın hikayeleri sentezlenmiş - Şehname ve Oidipus - bu iki efsanedeki baba figürü, otoritesi baş karakter ile bütünleşmiş.
Kitapta konu bana biraz yavan işlenmiş gibi gelse de belki aramızda çok sevecek olanlar da vardır.
Keyifli okumalar. :)