Pozitif olmak zorunda değilsiniz. Korku, üzüntü ya da öfke yüzünden suçluluk hissetmek zorunda değilsiniz. Dur diyerek yağmuru durduramazsınız. Bazen de yağmasını, sizi iliklerinize kadar ıslatmasını kabullenmek zorundasınız. Hiçbir yağmur sonsuza dek sürmez. Hem unutmayın, ne kadar ıslanırsanız ıslanın, siz yağmur değilsiniz. Siz fırtınayı yaşayan insansınız. Fırtına sizi yerle bir edebilir. Ama yine ayağa kalkacaksınız. Dayanın.
“Mutluluğa giden bir kapı kapandığında, bir başkası açılır; ama çoğu zaman kapanan kapıya bakakaldığımızdan, bizim için açılan öteki kapıyı görmeyiz.”
Helen Keller
Mutluluk sizden ne olmanız beklendiğini unuttuğunuzda ortaya çıkar. Bir de ne yapmanız beklendiğini. Mutluluk kazara da olsa kendini kabullenebilmektir. Kendinize giden kapıyı açınca hissettiğiniz ılık esintidir.
İnsanlardaki en ortak duygunun bir bakıma kendimizi tuhaf ve yalnız hissettiğimizde ortaya çıkması gibi garip bir gerçekti. Yalnızlık ne kadar evrensel.