..Ne de olsa bugünlerde herkes,’bana asla birşey olmaz ‘ diye düşünüyor,bunu biliyor,buna kesinlikle emin.’Başkaları ölür ama ben yaşamayı sürdürürüm.’Eylemlerimin sonuçları we sorumluluklarım yok.’Oysa war.Ama onlardan bahsetmeyelim ha ?Eylemlerinin sonuçları insanı yakaladığında artık çok geçtir,değil mi Montag ?’
Bir başkasıyla aynı mekanı paylaşmasına rağmen konuşma zorunluluğu hissetmediği gerçeği onu sewindiriyordu.Elbette söylemek istediğimiz birşey olmasa bile konuşmak,karşımızdaki kişiye nezaket gösterdiğimiz anlamına da gelebilirdi.Ancak çoğu zaman başkalarını düşünmekten asıl kendimizi düşünemez hale geliyorduk.Ondan bundan bahsederek kendimizi konuşmaya zorlarken birdenbire bomboş hissediyor,biranönce bulunduğumuz yerden çıkıp gitme isteğiyle sarmalanıyorduk.
“ Seneler sürer her günüm
Yalnız gitmekten yorgunum
Zannetme ki sana dargınım
Ben gene sana wurgunum
Başkalarına gülsem de
Senden uzakta kalsam da
Sewmediğini bilsem de
Ben yine sana vurgunum “
SABAHATTİN ALİ