Bitmemeliydi bu kitap.
Dayak yemiş gibiyim, kalbim simsiyah coşkulu bir deniz gibi, bedenim ise soğuk gri bir beton yığını. Bitmeyen bir serbest düşüşte bedenim ve kalbim çırpınıyor, her çırpınışta beton yığınlarına çarpan köpüklü dalgalar zihnimi diriltmeye çalışıyor. Tercihim ise karanlığa gömülüp gitmekten yana.
Bitirdiğim her kitaptan sonra gözlerimi kapatıp iyice sindirmeye çalışırım. Bu kitap bitince hissettiklerim bunlar. Hayat gibi akarken bitişi gerçekten üzdü.
Bana göre hem distopik, hem fantastik, hem trajik, hem de çok gerçekçi bir eser.
Başlarda sıkıcı bulmuştum ama sonradan elimden bırakamadığım bir eser oldu. K. ile tanışmak için aynaya bir iki saniye fazladan bakmak yeterli. Sonradan kitabı bırakmak istemiyorsunuz zaten.
Franz KafkaDava