Gonca Turgut
@Gnctrgt
Tek başımıza dünyaya adım atma yeteneği, güvendiğimiz birinin yanımızda durduğunu bilerek oluyor. Ve işte bu “bağımlılık paradoksu”dur. Paradoksun mantığını anlamak başta zor görünür. Birine bağlıyken nasıl daha bağımsız olabiliriz ki? Yetişkin bağlanmasının temelini tek bir cümleyle açıklamamız gerekseydi, bu şu olurdu: Bağımsızlık ve mutluluğa giden yola çıkmak isterseniz, öncelikle bağlanılacak doğru insanı bulun ve bu yolculuğa onunla çıkın.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zimmet
“Bu kabustan uyandığımda küstah isteklerimle, arzularımla yukarıyı rahatsız etmeyecek, yaşamaya çalışırken kuşkuya yer kalmayacak derece memnun görünecek, hayal kuramayacak kadar yorulduğumda adaletsizlikten söz etmeyecek, hele hele Tanrı’nın bile adam seçtiği bilmem ne kafalı dünya gibi soysuz düşüncelere asla kapılmayacaktım.”
Zimmet
“İnsan emir cümlesi duyduğunda yapar bunu. Aksatmadan, itinayla, içe yerleşmiş o kılçıklı kölelik arzusuyla.”
Etek Çıkmazı
“Ama bunca erdemli oluşuma rağmen işler hep ters gidiyor. Yetişin dostlar aha da erdemin yerini şaşırdım”