Göçmen Okur
@GocmenOkur
Bir kadın, bir kitap, bir dünya
dünya
110 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Önce neden puanım düşük onu belirtip öyle geçmek istiyorum yoruma. Bence çok güzel düşünülmüş ve tarihi olaylar fazla uzatılmadan genel olarak verilmiş ama Amin Maalouf biraz fazla kendi görüşlerine yer vermiş yani daha doğrusu bazı bölümlerde fazla uzatmış o da bazen ister istemez kopmaya sebep oluyor. Geçelim yoruma
Yakın tarihe merakınız varsa ve sadece belli ülkelerde değil en sorunlu ülkelerin nerden nereye geldiklerini neden ve nasıl geldiklerini güzel anlatmış. Ülke dinamikleriyle oynandığı zaman ne derece yıkımlara gittiği çok net aktarılmış. Orta Doğu ülkelerinden Avrupa, Afrika ülkelerine kadar ne denli büyük sorunlarla karşılaştıklarını sıkıcı bir tarih kurgusundan ziyade kendi yaşının da görmesine ve aktarmasına izin verdiği için güzel yansıtmış. Yaşanmışlıkları ve birebir içinde bulunduğu tarihi olayları okumak bu yönüyle daha keyifli geldi bana. Ben kitabı verdiği bilgilerden dolayı sevdim, özellikle son dönemde bölgenin yaşadığı problemlerin aslında nerde baş verdiğini hap bilgiler olarak vermesi hoşuma gitti.
İlgisi olanların seveceğine inanıyorum bazen sıkıyor kabul ediyorum ama yine de bitiyor
Keyifli okumalar dilerim.
Reklam
Edebiyatta görüş farklılıklarından kaynaklı bazı eserleri hayatımıza sokmadan devam ediyoruz kitaplığa kitap eklemeye. Ama bir okusam ya deyip en iyisi denileni alıp okuyunca iyi eserleri kaçırdığımızı farkediyoruz.
Önyargı bazı eserlerde tamamen devre dışı bırakılmalı.
Çok vurucu, yıkıcı ve tam olarak genç bir bireyin o acıları - duygusal ve fiziksel acıları - yaşadığında neler yapacağını, neler yapılabileceğini acıta acıta anlatmış Peyami Safa. Kendi hayatından esinlendiğini de eklemek isterim. Ayrıca bazı siyasi görüş yargılarını da kelimelerinde bulmak mümkün. Okuyacaklara sabırlar dilerim çünkü acı çok acı. 15 yaşında bacağı kopartılmak üzere olan aşık bir gençseniz acı çok acı.
Ha bir de bacağı kopartılmak üzere olan, aşık ve yalnız bir gençseniz acı daha da acı...
Ah burjuvalar mutsuz, yalnız, kör burjuvalar...
Elbet dışarda hayat akıyordu ama siz o kaybolduğunuz küçük dünyanızda kendi doğrularınızla ölüp gitmek için sadece gün sayıyorsunuz.
Maksim Gorki bir evin salonundan bir tiyatro oyunuyla anlatıyor Küçük Burjuvaları. Öyle basit, öyle anlaşılır, öyle vurucu. İşçi sınıfının tasviri genç Nil hayatın o evden o salondan o yaşamdan ibaret olmadığını evin semaveri gibi orta yere bırakıp gidiyor. Çünkü elbet tahammül edemeyip gidenler olacaktır bu saçmalıklarla dolu öğrenilmiş çaresizliğe...
Spoiler dolu incelemeye geçmeden şunu yazmadan geçemiyorum; erkek ya da kız çocuğu hiç farketmez çocukların hayatta en temel ihtiyacı anne baba sevgisidir. Sevgisiz çocuklar hayatları boyunca tutunamaz, yanlış yapar, yalnız kalırlar. Balzac da sağ olsun ciğerimizi Vadideki Zambağa girerken söndürüyor küçük bir çocuğun hikayesiyle.
Eh o betimlemeleri taşa yazsa taş erir olacağı bu.
Geçelim hikâyemize.
Tabii kesinlikle SPOILER içerir.
Kahramanımız yalnız kalan biri hayatı boyunca aşkı, sevgiyi hiç yaşamayan, maddi yetersizliklerden yaşama katılamayan biri. Ama gün gelir aşk öyle bir çarpar ki yüzüne, bir omuz bir öpücük vadisine zambak olur. Ama aşk bu ya işte kim olur kim olmaza bakmaz, dokunamasan da senin olamayacağını bilsen de o Vadinin Zambağına gidersin. Ah bir de evli olmasa dersin dışardan bakan biri olarak ne güzel severlerdi birbirilerini, belki de yasak olmasa bu kadar sevemezlerdi dersin sonra.
Aşk bu ya tutunur o kalbe ve istesen de istemesen de gidemez, kopamazsın. Ama hayat ya başkaları çıkar karşına, verdiğin sözleri de tutamazsın, pişman olursun sonra, çok pişman olursun ama kim bilebilir ki, yetmeyecek o pişmanlık da ölüsüne sarılacaksın aşkının.
Bir kitap nasıl betimleyerek dolu dolu yazılırın en güzel örneklerinden tabii seven için, sevmeyenler hiç girmesin sonra ne biçim de bir kitap off bitmiyor deniyor.
Sevenler de aşka bir daha aşık olacak Vadideki Zambakla...
Ey eril zihniyet; Bana izin verme, beni destekleme, beni yüceltme, sadece önümden çekil, engel olma yeter.
Ben 1880lerde Kendine Ait Bir Oda'sı olmayan 12 çocuk yapıp sadece dans edebilen, modayla ilgilenmeme fırsat verilen bir bireydim. Benim seçme ve seçilme hakkım yoktu, benim ortak yaşam alanı dışında bir alanım yoktu, bana kütüphane kapıları açılmıyordu hatta bana çimenlere basarak yürümek bile yasaktı. Ama bugün benim şansım var bugün artık bir gücüm ve bir şekilde sahip olacağım bir odam var, yine tam olarak yeterli olmasa bile düşüncemi özgürce belirtebilir ve yazabilirim. Yeter ki kendime güvenip 12 çocuk yapmak yerine 2 çocuk yapıp kendime vakit ayırayım. Yeter ki üzerimdeki tembelliği atıp, kalemime sarılayım. İşte o zaman yapamayacağım hiçbir şey yok. Çünkü ben kadınım, benim duygularım başka çalışıyor, benim beynimin işleyişi farklı, ben fark yaratabilir ve dünyayı değiştirebilirim. Charlotte Bronte'ın Jane Eyre'i küçük bir camdan bakabilen bir tarla gören biriydi ve hayal gücü ona yeten bir karakterdi, ama benim Jane Eyre'm dünyayı tanıyan, gezen, bilen okuyan biri olabilir.
Sen inanılmazsın Wirginia Woolf ve sen bugün yine benim en sevdiğimsin...
Reklam