Gökçe Yükselen Peler
@GokceYukselenPeler
Öğretim Üyesi
Doktora
Kayseri
Lewisham / Londra
110 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Maviler hanım evlâdıdırlar, Kadıköylüdürler ve hepsi de babadan kalma tarla ve hanlarını satıp satıp borçla geçinirler.
Reklam
Kahpe Bizans...
Hipodrom'da deyişler, araba koşucuları İslav dili, Boşnakça, Türkçe konuşur, hatta Hipodrom'a Türkçe "Ay meytani" derlerdi. Ve bütün milletler Latince dua eder, Rumca sevişir, Ermenice kavga, Türkçe küfür ederdi.
Hep kendiniz konuşuyor, kendi aklınıza gelenin doğruluğuna inanıyor, kendi adınızı, suyunuzu sopunuzu sayıyorsunuz. Bir de biz kimiz? Bu atlar nereye gider ve ne için gider? Bize sorsanıza...
İkinci Dünya Savaşı sonrasında, Romanya'nın Dobruca bölgesinde bir Tatar köyünde geçen alışılmadık bir aşk hikâyesi. Açıkçası bu romanı okuyunca Stancu'nun neden büyük bir edebiyatçı kabul edildiğini sorgulamadan edemiyor insan. Roman, topal bir Rumen gencinin ağzından anlatılıyor, ancak milliyetlerinin ne olduğu belirtilmeyen iki jandarma ve romanın başındaki denizciler sayılmazsa Rumenler romanda yok mesabesindedir. Roman kahramanları tamamen Tatar, Gagavuz ve Türklerden ibaret. Ancak Rumen baştan sona bu etnik topluluklara yönelik önyargılarla ve aşağılayıcı ifadelerle dolu. Bu üç etnik grup içerisinde en fazla aşağılananın da Hristiyan Gagavuzlar olması ayrıca ilgi çekici. Gagavuzlar topyekûn olarak aşağılık bir topluluk şeklinde tasvir ediliyor: erkekleri ayyaş, kadınları iffetsiz ve pis, papazları sahtekâr ve dolandırıcı ve bütün topluluk frengiden kırılıyor... Romanda yer yer malum ideoloji sebebiyle gereksiz din aşağılaması sezinlense de İslam dini tasvir edilirken oryantalist yaklaşım çok açık bir şekilde görülmektedir. Bu üç etnik grup içinde en masum tasvir edileni Türklerdir. Bunda da Stancu'nun gençliğinde bir Türk kızına aşık olmasının etkisi var mı bilinmez. Zaten bu romanın o aşkın bir ürünü olduğuna dair yorumlar mevcuttur. Romanın belki de en saygın tarafı, Müslümanların jandarmaların zulmüne maruz kalmasını tasvir etmesidir. Tasvir deyince eserde bol bol yer alan Dobruca'nın "vahşi" tabiatının tasvirinden mutlaka bahsetmek gerekir. Her türlü edebî haz ve üsluptan yoksun olan tasvirlerin edebî niteliğini çeviri esnasında kaybettiği farz edilebilir...
Reklam