Bizim türümüz, yeryüzünde yaratıcı olan tek türdür. Yaratıcı olmasını sağlayan tek araç ise, insandaki bireysel kafa ve ruhtur. İki kişi tarafından yaratılmış hiçbir şey yoktur. Müzikte olsun,resimde, şiirde, matematikte ya da felsefede olsun iyi işbirlikleri yoktur. Yaratılış mucizesi bir kez gerçekleşti mi, artık topluluk onu kurup geliştirebilir. Ama topluluk bir şey bulup yaratamaz. Yaratmanın değeri, tek insanın yalnız kafasında yatar.
Kitapta altı çizilecek o kadar çok cümle bulabilirsiniz ki. Hayata dair es geçtiğimiz oldukça fazla kavram üzerinde durulmuş. Kitabın bir ilginç yanı da sevenin gözünden sevilen anlatılmış. Herkes kendi defosunu sergilemiş adeta. Ve aşkın sınıfsal olmadığı gerçeği.
Bir şey çok dikkatimi çekti özelikle; pederin kadına olan dünyevi öğütleri tam bir ders niteliğinde, peki bu öğütler aslında bizim kendimize ve sevdiklerimize söylemekten, hissettimekten imtina ettiğimiz gerçekler olabilir miydi?