Başkasına merhamet etmek,ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki,ne kendimizi bu kadar büyük, ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur...
Bir ruh,ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize,bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden,meydana çıkıyordu.Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya,-ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
İçimde ona karşı tarifi imkânsız bir şefkat vardı. Yatağına nasıl uzandığını,nasıl ağır ağır nefes aldığını,saçlarının yastığa nasıl serildiğini tasavvur ediyor ve hayatta bu manzarayı görmekten daha büyük bir saadet olamayacağını düşünüyordum.
O soluk insan yüzüne kitaplar dolduracak kadar çok manalar vermiş,onda hakikatte asla mevcut olmayan vasıflar bulmuştum.Halbuki o,birçok genç kadınlar gibi,böyle eğlence yerlerinde adi zevkler peşinde koşuyordu.Benim o kadar hürmetle seyrettiğim yabankedisi kürkü de,herhalde buralardaki hizmetlerinin bedeliydi.