Hər kəs elə hadisələr zəncirinə düşür ki, bu zəncir başlanğıcını
indiki məqamdan çox əvvəldən götürür. Bizim əsəbiliyimiz, bir qayda olaraq, uşaqlıq problemlərindən, valideynlərimizin problemlərindən meydana gəlir, valideynlərin də problemləri, öz növbəsində, onların uşaqlıq çağlarından gəlir və bu kimi. Onun (əsəbiliyimizin) köklərini ətrafda olanlarla qarşılıqlı münasibətlərdə də, yığılan məyusluqlarda və incikliklərdə də tapmaq olar. Çox vaxt bizə elə gəlir ki, əsəbiləşməyimizin (qəzəblənməyimizin) təhrikçisi – konkret bir adamdır, ancaq gerçəklikdə məsələ qat-qat mürəkkəbdir və bizə yetirilən inciklikdən xeyli dərinə gedib çıxır. Əgər bir kimsə öz əsəbiliyini sizin üzərinizə tökürsə (və bu sizin ona etdiyinizə qətiyyən müvafiq gəlməyən təsir bağışlayırsa), özünüzə xatırlatmaq lazımdır ki, onun qəzəbi personal olaraq sizə yönəlməyib – özünüz barədə bu qədər yüksək fikirdə olmayın. Səbəb xeyli genişdir, kökləri ilə keçmişə, o cümlədən də, onlarca sayda əvvəlki incikliklərə gedir, odur ki, bütün bunları başa düşməyə cəhd etməyinə belə dəyməz. Qəzəb püskürməsini öz hesabınıza qəbul etmək əvəzinə, ona gizli qüvvə təzahürü kimi, təhqir və ya qəzəbli tənbeh görüntüsü altında sizin öhdənizdən gəlmək və ya hətta sizi cəzalandırmaq cəhdi kimi baxın.