Eğer her şey şimdiki hızında seyrederse balinaların, köpekbalıklarının, ton balıklarının ve yunusların diprotodonlar, tembel hayvanlar ve mamutlar gibi yok olma ihtimali yüksek. Dünyanın tüm büyük yaratıkları arasında insan selinde tek hayatta kalabilenler, yine, Nuh’un Gemisi’nde köle olarak bulunan çiftlik hayvanları ve insan olacak.
Gece, düzen güçleri uykudadır. Bürokrasi, askeriye, okullar, polis, kısacası yaşamımızı düzenleyen tüm güçler uykudadır; sokakta devriye gezen nöbetçi polis dışında. Aslında, tüm totaliter kurumlarda, daha doğrusu, tüm kurumlarda (tüm kurumlar totaliter değil midir zaten?) insan her zaman erken yatmak zorundadır - yatılı okullarda, manastırlarda, ailede, cezaevlerinde, hastanelerde...Tarih boyunca bize, tüm kültürlerde, karanlığın kötü güçlerle ilişkili olduğu öğretildi. Gece insanlarından, gecede yaşayan insanlardan korkmamız gerektiği anlatıldı. Oysa gündüz ve gece kişileri aslında aynı kişiler. Gün ışığı içimizdeki teslimiyetçiliği ortaya çıkarır, ama geceleri kendimizi özgür hissederiz. Düzen güçleri bizi, geceden, özgürlükten kaçınmaya koşullandırmışlardır. Kurumlar, ister din, ister aile, ister devlet kurumları olsun, gece insanlarına korkuyla bakarlar. Karanlıkla birlikte uyrukların denetlenmesi zorlaşır. Gün boyunca, ister sabah saat on, ister öğleden sonra üç olsun, hepimiz, gündelik düzenin, düzen güçlerinin köleleriyiz. Bizi ayakta tutan, zamanın geçmesi ve gecenin sunduğu kurtuluş umududur. Çünkü, sonunda gece olacağını ve (gündüzle kıyaslarsak) dilediğimiz gibi davranma fırsatına kavuşacağımızı biliriz. Kitaplar gece okunur. Sinema, tiyatro ve müzik gösterileri gece olur. Gece sarhoş oluruz, gece kumar oynarız. Her şeyden arınmış, çıplak vücut geceye aittir.
Hediye1000k
Hastalığım için bir çare varsa buradakiler kesinlikle beni iyileştirecektir. Bugün doğum günüm ve sabah erkenden Albert’ten bir paket geldi. Açınca içinden Charlotte’u ilk defa gördüğümde giydiği ve birini bana vermesi için defalarca rica ettiğim elbisenin üzerindeki pembe kurdelelerden birini gördüm. Bir de Wetstein’in “Homeros” adlı eserinin iki küçültülmüş cildi vardı, onları çok istiyordum. Çünkü yürüyüşlerde, Ernestine’ın koca koca kitaplarını taşımak çok yorucu oluyordu.
İsteklerimi nasıl bildiklerini, dostluğun tüm o küçük ilgilerini nasıl iyi anladıklarını görüyorsun, insanı küçük gören o pahalı hediyelerden değillerdi.
Sevgili Wilhelm, insanların dolaşmak ve yeni keşiflerde bulunma hevesi ve onları yeniden dar sınırlarına yönlendiren, geleneklere boyun eğdiren ve çevrelerinde olup bitenlere aldırmayan bu gizli içgüdü üzerine sık-sık düşünmüşümdür.
Ruhlarımızın önünde belirsiz bir enginlik uzanıyor; zihnimizin algıları gözümüzün algıları kadar belirsiz ve tüm benliğimizin içten bir şekilde teslim olmasını arzuluyoruz. Böylece ruhumuz eksiksiz ve tek bir harika duygunun kusursuz neşesiyle dolabilir. Ne yazık ki, hedrfimize ulaştığımızda, uzakta olan yakınımıza geldiğinde her şey değişir. Her zamanki gibi yoksul ve kısıtlıyız ve ruhlarımız ulaşılmaz bir mutluluğun peşinde yorgun düşüyor.
Böylece huzursuz gezgin kendi toprağını özler ve tüm dünyayı dolaşıp aradığı mutluluğu evinde, karısının kollarında, çocuklarının sevgisinde ve onlar için çalışıp çabalamasında bulur.
Hər kəs elə hadisələr zəncirinə düşür ki, bu zəncir başlanğıcını
indiki məqamdan çox əvvəldən götürür. Bizim əsəbiliyimiz, bir qayda olaraq, uşaqlıq problemlərindən, valideynlərimizin problemlərindən meydana gəlir, valideynlərin də problemləri, öz növbəsində, onların uşaqlıq çağlarından gəlir və bu kimi. Onun (əsəbiliyimizin) köklərini ətrafda olanlarla qarşılıqlı münasibətlərdə də, yığılan məyusluqlarda və incikliklərdə də tapmaq olar. Çox vaxt bizə elə gəlir ki, əsəbiləşməyimizin (qəzəblənməyimizin) təhrikçisi – konkret bir adamdır, ancaq gerçəklikdə məsələ qat-qat mürəkkəbdir və bizə yetirilən inciklikdən xeyli dərinə gedib çıxır. Əgər bir kimsə öz əsəbiliyini sizin üzərinizə tökürsə (və bu sizin ona etdiyinizə qətiyyən müvafiq gəlməyən təsir bağışlayırsa), özünüzə xatırlatmaq lazımdır ki, onun qəzəbi personal olaraq sizə yönəlməyib – özünüz barədə bu qədər yüksək fikirdə olmayın. Səbəb xeyli genişdir, kökləri ilə keçmişə, o cümlədən də, onlarca sayda əvvəlki incikliklərə gedir, odur ki, bütün bunları başa düşməyə cəhd etməyinə belə dəyməz. Qəzəb püskürməsini öz hesabınıza qəbul etmək əvəzinə, ona gizli qüvvə təzahürü kimi, təhqir və ya qəzəbli tənbeh görüntüsü altında sizin öhdənizdən gəlmək və ya hətta sizi cəzalandırmaq cəhdi kimi baxın.
