Anlatmak insanı rahatlatır ama, aslında günahını başkalarına yaymaktan başka bir şey değildir.
Sayfa 329
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Tavşan gibi koşturuyorum ama yine de olmuyor. Ne yaparsam yapayım, yetmiyor yiyecek. Yoruluyorum artık, hepsi bu. Uykuyla dinlenemeyecek kadar yorgunum artık. Ne yapacağımı da bilemiyorum.
Sayfa 314
Başlangıçta işler böylece çözümlenir sanmıştım. Bir dua patlatırsın, bütün dertler sinek kanadına yapışan sinekler gibi o duaya yapışır, dua uçar gider, dertleri de birlikte götürür. Ama artık öyle olmuyor.
Sayfa 307
Hep dinlerim. O yüzden bu kadar düşünüyorum zaten. İnsanların konuşmalarını dinliyorum, dinliyorum, sonra bir zaman geliyor, insanların duygularını işitebiliyorum. Hep sürüp gidiyor bu. Dinliyorum, hissediyorum. Kanat çırpıyorlar durmadan. Tavan arasında kalmış bir kuş gibi. Kurtulayım derken bir tozlu pencerenin camında kanadını parçalayacak.
Sayfa 307
Bahar yağmurlarına tutulmuş kurbağa gibi keyifliyim..
Sayfa 305