Bazarov
@Gorkian
youtube.com/@gorus2112?si=D...
"Nereden gelip nereye gidiyorum? Bu akıp giden hayatın anlamı ve sırrı ne? Neciyim ve kimim bu âlemde? Ucunda ölüm olan bir hayat için bunca debelenmek niye?"
166 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Victor Hugo'nun insanlığa aynası:
Sefiller, sadece bir roman değildir; insanın içindeki iyilikle kötülüğün, adaletle vicdanın, yasa ile merhametin bitmeyen savaşının hikâyesidir.
Her sayfasında şu soruyu yankılar:
"Bir insanı gerçekten ne kurtarır yasa mı, yoksa sevgi mi?"
Romanın merkezinde yer alan Jean Valjean, bir ekmek uğruna 19 yıl hapis yatmış bir adamdır. Toplum, onu affetmez.
Ama bir tek insan, "Monsenyör Myriel" ona inanır.
Bir parça merhamet, bir ömrü değiştirir mi?
Valjean’ın dönüşümü, insanın özündeki iyiliğe dair bir manifestodur. Hugo, onun yolculuğunda şunu söyler gibidir:
"Hiçbir ruh tamamen karanlık değildir; yeter ki biri elinde bir mum tutsun."
Valjean, toplumun onu ittiği karanlıktan kendi iç sesiyle sıyrılır.
Suçtan erdeme geçişi, insanın Tanrı’yı bulma değil, kendisini affetme sürecidir.
- Karşısında duran Javert ise bambaşka bir yüzdür; düzenin adamı, ama vicdanın düşmanı.
O, adaleti yasa sandığı için merhameti "zayıflık" görür.
Valjean onu bağışladığında, bütün inancı çöker. Çünkü yaşamı boyunca "yasayı Tanrılaştırmıştır."
Javert’in intiharı, bir insanın vicdanla ilk kez karşılaşınca yıkılışının sembolüdür.
Yasa mı daha adil, insan mı?
-Fantine, belki romanın en trajik yüzüdür.
Toplumun ahlak adına yargıladığı, ama aslında sistemin kurbanı olan bir kadındır.
Hugo, onun düşüşünü bireysel bir günah olarak değil, toplumsal bir suç olarak gösterir.
"Bir toplum, bir kadını aç bıraktığı anda, o kadının günahına ortaktır."
-Cosette, karanlığın içindeki ışıktır.
Valjean’ın onu koruması, kendi içindeki insanı kurtarma çabasıdır aslında.
Cosette, hem bir çocuk hem de "yeni başlangıçların simgesi"dir.
Romanın sonunda Hugo’nun sesi duyulur:
"İyiliğin olduğu yerde Tanrı zaten oradadır."
• Hugo’nun bakışı derin bir hümanizmdir.
Ona göre insan
Reklam
"Her uçuş bir eksilmedir. "
Kuş Uçar Kanat Ağlar eseri, şiirle yoğrulmuş bir iç hesaplaşmadır.
Erbaş, hem insanın iç dünyasını, hem de hayatın geçiciliğini derin bir dille anlatır.
Kitap; aşk, yalnızlık, ölüm, hatıra, zaman ve kabulleniş temalarını işler. Bunu sıradan bir hüzünle değil, olgun bir suskunlukla anlatır.
Erbaş'ın eserlerinde hüzün gösterişli değildir; sessizdir ama derindir.
Yalnızlığı bir yoksunluk değil, bir farkındalık biçimi olarak işler. "Yalnızlık, insanın kendiyle konuşma biçimidir.*" Yalnızlık bir sığınak gibi. Aşk, coşkulu değildir Erbaş'ın kaleminde. Yorgun bir sevdadır. Erbaş'ın sevgisi kavuşmaktan değil, kaybolmaktan beslenir. “İlk acı değilsin, dedim. Son acı da olmayacağım, dedi.*" Erbaş geçmişle barışık ama acılıdır. "İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış.*" Geçmiş onda bir sığınak kadar tehlikeli. Çünkü hatırlamak, her seferinde yeniden yanmaktır.
Erbaşın eserlerinde süs yoktur; ama her kelimenin içinde bir hayat izi vardır.
Erbaş, konuşur gibi yazar ama her cümle bir içsel yankı bırakır.. Sessizliğiyle bağırır..
Bu kitap, eksilmenin bile bir güzelliği olduğunu hatırlatır.
Sade ama derin, sessiz ama yankılı bir eser...
Bu kitap, yaşamanın ne kadar acıtsa da güzel bir şey olduğunu hatırlatır..
Anlamla kalın. Vesselam.. :)
Suç ve ceza yalnızca bir cinayet romanı değil, insan ruhunun en karanlık ve en aydınlık taraflarına doğru yapılan uzun bir yolculuk. Kitabı bitirdiğimde içimde gerginlikten çok dinginlik kaldı. Çünkü Dostoyevski, bir insanı öldürmenin sadece toplumsal ya da hukuki bir sonuç doğurmadığını, asıl cezanın insanın kendi ruhunda başladığını çok güçlü bir şekilde gösteriyor. Romanın ana karakteri Raskolnikov. Raskolnikov, olağanüstü insan olma arzusuyla, sıradan yasaların üzerinde olduğunu kanıtlamaya çalışıyor. Ama attığı adım, aslında kendi vicdanının daha da ağırlaştırıyor. Yaşadığı psikolojik çöküş, insanın içsel mahkemesinin dışarıdaki her cezadan daha güçlü olduğunu kanıtlıyor. Bana kalırsa, romandaki en büyük şiddet hiçbir polis sorgusunda değil, Raskolnikov’un kendi ruhunda yaşadığı vicdan işkencesinde gizli. Razumihin'i unutmamak gerekiyor. Her şeye rağmen Raskolnikov'un yanında durması, Raskolnikov'un en kötü anında bile "her şey çok güzel olacak" demesi sadece bir arkadaş değil bir kardeş gibi olması... herkese Razumihin gibi bir dost şart! Sonsöz bölümü can alıcıydı. Orada Sibirya’nın sertliği, yalnızlığı ve soğuğu arasında bile bir insanın yeniden doğabileceğini gösteriyor. Bu kısımda Dostoyevski’nin kendi sürgün yıllarından izler bulmak çok mümkün. Yazar sanki Raskolnikov’un cezasını değil, kendi çektiği acıları, kendi dirilişini de yazıyor.
Bir insanı gerçek anlamda değiştiren şey ne yasalar, ne mahkemeler, ne de cezalar. Asıl değişim, sevgi ve inançla geliyor bunu da Sonya karakteri gösteriyor. Raskolnikov belki de karanlığın içinde kaybolup gidecekti.... Kitap okuruna; her birimiz hayatımızda büyük veya küçük suçlar işleyebiliriz, belki bunlar toplumun yasalarına göre suç değildir ama vicdanımız bazen daha büyük bir yargıçtır. İnsan kendi iç dünyasından
Merhaba yeni kitap incelememi, kitabın bende etkilerini ve kitap hakkında dusuncelerimi yazmaya çalışacağım..:) Kendinle savaşma sanatı. Alfred Adler’in psikolojik öğretilerine dayanan bir kitaptır. Yazarlar, insanın kendisiyle olan mücadelesini anlamlandırmak ve daha özgür bir yaşam sürmesini sağlamak için felsefi ve psikolojik bir yol haritası sunuyor. Kitap, Adlerian psikoloji temelinde bireyin kendi içsel çatışmalarını nasıl aşabileceğini ve özgüvenini nasıl geliştirebileceğini ele alıyor. Bireyin geçmişinden bağımsız olarak kendi yaşamını şekillendirebileceğini vurguluyor. Freud’un determinist yaklaşımına karşı, Adlerian psikolojinin savunduğu gibi, insanın geçmiş olayların etkisinde kalmak zorunda olmadığını, toplumda kabul görmek ve başkalarının beklentilerine göre yaşamak yerine, kendi değerleri doğrultusunda hareket etmenin önemini, insanların sıkça mutluluğu yanlış yerlerde aradığını, asıl mutluluğun kişinin kendini geliştirmesi ve başkalarıyla sağlıklı ilişkiler kurmasında yattığını vs. vs. Anlatıyor.. :)
Kitap zaman zaman kendini tekrar eden bir anlatımla yazılmış.
Adler psikolojisini popüler bir dille sunan ve bireyin kendi hayatına sahip çıkması gerektiğini vurgulayan bu kitap; Özgürlük, sorumluluk ve başkalarının beklentilerine göre yaşamanın zararları üzerine düşündürmesi açısından değerli buluyorum. Özellikle kendini sürekli yargılayan veya geçmişin yükünü taşıyan insanlar için faydalı olabilir. Ancak, kitabın bazı bölümleri fazla tekrar ediyor ve anlatımı zaman zaman basitleştirilmiş hissi veriyor. Adler psikolojisinin mutlak doğrular gibi sunulması da eleştirilebilecek bir nokta. Çünkü herkesin psikolojik yapısı ve yaşam deneyimi farklıdır. Eğer bireysel gelişim kitaplarını seviyorsan veya Adler’in fikirlerine aşinaysan, kitap hoşuna gidebilir. Ama
Merhaba.. ikinci kitap incelememle karşınızdayım.. :)
Dostoyevski - Ezilenler kitabının tema ve konusunu, anlatım tarzı, karakterleri, romanın güçlü ve zayıf yanlarını sırasıyla ele alacağım..
Roman, genç yazar İvan Petroviç’in gözünden anlatılır. İvan, Nataşa ile Alyoşa ve onun zengin, zalim babası Prens Valkovski arasındaki çatışmaların ortasında kalır. Aynı zamanda, masum ve acınası bir karakter olan Nelly’nin trajik hikâyesi de romanın önemli bir parçasıdır..
Romanda, toplumsal adaletsizliğe; zenginler ve fakirler arasındaki uçurumu, aristokrasinin bencil ve yozlaşmış yanlarını eleştirir. Fedakârlık ve Aşk; karakterler, aşkları uğruna büyük fedakârlıklara katlanır. Özellikle İvan ve Nataşa. Aşağılama ve gurur; Ezilenlerin psikolojisini, gururlarını koruma çabalarını dostoyevski muazzam bir şekilde ele aldı..
Ezilenler, Dostoyevski’nin büyük eserleri kadar felsefi açıdan derin olmasa da, onun edebi yolculuğunda önemli bir basamaktır. Hem toplumsal hem de psikolojik temalarıyla dikkat çeker. Roman, daha sonra Suç ve Ceza, Budala ve Karamazov Kardeşler gibi eserlerde zirveye ulaşacak olan Dostoyevski’nin insan ruhuna dair büyük gözlemlerinin erken bir örneğidir...
Bu örnekleri karakterleri inceleyerek görebiliriz;
İvan Petroviç; Anlatıcı olarak karşımıza çıkar, Dostoyevski’nin kendi deneyimlerinden izler taşır. Güçlü bir iradesi olmamakla birlikte güçlü gözlem gücü olan duygusal bir karakterdir.
Nataşa; Saf, fedakâr genç bir kadın. Ailesine karşı çıkarak sevdiği adamla kaçar ancak mutsuzluğa mahkumdur.
Prens Valkovski; Dostoyevski'nin tipik bir kötü kahramanıdır. İki yüzlü, manipülatif ve çıkarcı bir adam.
Nelly; Romanın en trajik karakteri. Annesinin ölümünden sonra acılar içinde büyüyen bir kız çocuğu. Dostoyevski’nin merhamet temalarına derinlik
Reklam