Ahmet Görkem
@Gorky_
Şu anda okuduğu kitap
Şükür! Uzun süredir okumakta bu kadar zorlandığım bir kitap olmamıştı. Bitirmeye inat ettim, bitirdiğime pişman mıyım? Hayır, değilim. Ama okumayı düşünenlere tavsiye eder miyim? Hayır, etmem. Kitabın içeriğinin %70'i ilgimi çeken konular değildi (ortaçağ tarihi, hristiyan tarikatları, fransiskenler vs.) ama yine de yer yer okurken keyif aldığım anlar da olmadı değil. Sonundan daha çok aradaki süreç tatmin etti. Edebiyat öğrencileri ya da herhangi bir şekilde bu kitaptan sorumlu olanlara kolaylıklar dilerim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Gerçek bir tarihi olayı, gerçek bir derdi bu kadar basit ve kısa bir kitap ile bu kadar etkileyici anlatabilmek ustalık gerektirir. Bill Furlong, okuduğum en naif, en insancıl, en hoş, en melek karakterlerden birisi oldu. Basit şeylere bakışı, içindeki o yardım isteği harikaydı, umarım ona ufak da olsa benzeyebiliriz. Yazarla tanışma kitabımdı ve güzel bir tanışma oldu.
Kusursuz bir yazar...
2.defa metni okuduktan sonra bir inceleme yazmak istedim. O kadar kusursuz ve mükemmel bir metin ki resmen bir şaheser. Her detayı, her ayrıntısı üzerine saatlerce konuşulur. Buram buram emek kokuyor, Gospodinov'un kalemine hayranım. En sevdiğim yazarlardan birisi ve külliyatına devam edeceğim ilerleyen süreçlerde. O kadar edebi yaziyor ki hayran kalmamak elde değil. Okuduğum en iyi romanlardan birisi. Gospodinov, umarım Nobel alabilir, geleceğin klasik yazarlarından biri olacağına eminim. Bulgaristan edebiyatı için çok değerli. Kitaplarını okumak sabır gerektiriyor bu da bir gerçek tabiki, üstüne düşmek lazım tadını tam çıkarabilmek için.
hı hı!
#Spoiler içerir#
O kadar şey söylemek istiyorum ki bu kitaba dair. Öncelikle, çok basit bir dille ve aşırı akıcı olacak şekilde yazılmış bir metin, ondan dolayı edebi ve derinlikli bir anlatı bekliyorsanız bence sizi çok tatmin etmeyecektir. Yazılması zor değil, herkes bu tarz bir metin yazabilir gibi hissettirdi ama gidişat, karakterin hayat yolculuğu o kadar tam tıkırında ilerliyor ki, bu kusursuzluk David Szalay'in marifeti olsa gerek. Bu nasıl bir hayat yolculuğuydu ya, neler yaşandı, bir sürü karakterler gelip geçti.
Ben bu kitabı okurken en çok erkekler hakkında, özellikle de konuşmayan erkekler, kendini ifade etmeyen erkekler hakkında çok düşündüm. Sadece beden olan erkekler... Istvan konuşmuyordu, Thomas konuşmuyordu, Jacob konuşmuyordu... Her şeyi mi içinde yaşar bu tarz erkekler? Hiç mi konuşmazlar, uzun uzun anlatmazlar? Konuş be adam! Hı-hı nidasını duymak istemiyorum artık. Çok sığ yazılmaşlardı ama öyle yazılmaları gerekirdi bence zaten. Istvan'ı bir ana karakter olarak sevdim mi sevmedim mi hâlâ bilemiyorum, neyi yanlış yaptı, neleri değiştirmeliydi? Düzgün bir ilişki yaşamalıydı en başında. Travmaları vardı evet ama o da bir şeylerin değişmesi için hiç çabalamadı. Toksik maskülen tarafları beni çıldırttı zaten, hep asarım keserim, ben erkeğim yaparım tavırları...
Thomas uyuşturucudan ölürken onu kurtarması... Kendi sonunu kendi hazırlaması... Iyi bir davranışın hayatını tamamen elinden alması ve geçmişe, sıfıra dönüş. O noktada bizler ne yapardık diye düşündüm? Istvan'ın aksine bencil olabilir miydik? Olmalı mıydık?
Gayet güzel bir metin, hak edilmiş bir ödül. Şimdiden, ileride dizi veya film olma ihtimalinin çok yüksek olduğunu görebiliriz.
Kitabın arkasında birisi şey demiş: "Bir içim su. Elimden bırakamadım." Benim içinse durum tam tersi. Uzun süredir hiçbir kitap bu kadar elimde sürünmemişti. Akmadı, uzadıkça uzadı, yırtıcı kuşlara dair bir cümle daha duymak istemiyorum. 100 sayfa olsaydı daha mutlu ayrılabilirdim kitaptan.
Ana dilinde çok daha başarılı olduğunu, edebi cümlelere sahip olduğunu öğrendim. Türkçeye çevrilince o edebilik kaybolmuş mu ne olmuş anlamadım. Yas anlatısı okumayı severim hele de kurgu dışı yas anlatıları ama bu kitap olmadı benim için. "Nasıl atmaca eğitilir?" anlatısında boğuldum.
