Gözde Erzurumlu
@GozdeErz
Reklam
Ruhum, bana merhamet et!
Yükümü taşıyamayacak hale gelene dek sevgi ile doldurdun beni.
Sen ve sevgi, ayrılmaz bir güçsünüz;
Varlık ve ben ise ayrılmaz bir zayıflık.
Sonrasında Tanrı; öfkenin ocağında yanan ateşi, cahilliğin çöllerinde esen kavurucu rüzgarı, bencilliğin kıyılarındaki keskin kumları ve asırların altında ezilen hoyrat toprağı aldı ve hepsini bir araya getirerek insanı yarattı. Ona öyle bir kör kuvvet bahşetti ki, onu hem hiddetlendiren hem de çılgına döndüren, yalnız arzuları doyuma ulaştığında yok olacak bir kuvvet. İçine, ölümün hayaleti olan bir yaşam bıraktı.
Peki, ya hamile kadınların, ayakta dururken, zarif elleriyle istemsiz bir şekilde kocaman karınlarını tuttuklarında nasıl hüzünlü bir güzellikleri vardı; karınlarında taşıdıkları iki meyveyle: Bir çocuk ve bir ölüm. Tamamıyla ifadesizleşmiş olan yüzlerindeki neredeyse belirleyici, yoğun gülümsemeleri, bazen her ikisinin büyüdüğüne olan inançlarından kaynaklanmıyor muydu?
Reklam