İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimse üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm. O kadar kapattım ki, kendim bile sormadım kendime.
Beni avutan hemen yanımda duran iki tuhaf beyaz çiçek - şimdi solmuş, kararmış, kurumuş ve ezilmiş olan - bu iki çiçek, insanoğlu gücünü ve zekasını kaybetse de yüreğindeki sevecenlik ve değerbilirlik duygularının sonsuza kadar yaşadığının tanığı...