Her kadın hamile kaldığında yeni bir çocuk öldürürdü karnında.Her doğum yeni bir ölüydü hayata. Aileler o kadar ders almışlardı ki hayattan, yaşadıkları kadarıyla hayatı vermeden aldılar çocuklarından. Bu bir aile geleneğiydi bu bir insanlık geleneği.
Genellediler onları. Genellemeler rahatlamak içindir.
Bütün isyancılardan,çekip gidenlerden,okumayanlardan ,çok okuyanlardan, düşünenlerden, bir baltaya sap olamayanlardan genelleyerek kurtuldular.
Önceleri her şeyimizi birbirimize açık anlatırken, sonraları beni kendime karşı, onu da kendisine karşı hayrete düşüren birçok tereddütler ve hesaplar içinde susmaya başladık.Sohbetlerimize ihtiyaç girdi. Zaman geçtikçe birbirimizi daha çok tanıyacakken birbirimize karşı yenileşiyorduk.(Bütün bunlar aşka benzer şeylerdir, o vakitler bunu anlamıyordum.)