Böyle ne beklediğini bilmeden beklemek yorucu ve umutsuz bir bekleyiştir biliyorum.Ama bir akışa kapılıp gitmekten, sürüyle sürüklenip gitmekten daha akıllıca, daha anlamlıdır.
Kusursuz insanları hiçbir zaman yakın bulmadım kendime.Ürktüm onlardan.Kaçtım. Kusursuzlukta bir kendini beğenmişlik, durağanlık,değişmezlik vardı. Bir tür kütlük.Donup kalmışlık. Hayata karşı fazla donanımlı hal.Oysa gençliğimin itici gücü,beni savuruyor,kendimi geliştirme çabamı destekleyip duruyordu.