Bir kitapta en hoşuma giden şey, En azından arada bir gülünç şeyler olmasıdır. Bir sürü klasik okudum "yuvaya dönüş" falan gibisinden, severim o kitapları. Savaş üzerine şeyler, polisiye romanlar, filan ama bunlar beni pek açmıyor. Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız o kitap bence gerçekten iyidir.
Orada öyle takılmamın nedeni; kendimce bir çeşit veda duygusu yaşamaya çalışmamdı. Birçok okuldan, birçok yerden ayrıldım, ayrıldığımı anlayamadım. Bundan nefret ediyorum. Ayrılışlarım acıklı, hatta kötü olabilir, ama bir yerden artık ayrılıyorsam bunu anlamak istiyorum. Bunu anlamadığınız zaman kendinizi daha kötü hissediyorsunuz.