Bugünün bana bir başka getirisi de, kendi hikâyemin ve kendi sözde acılarımın ucuzlaması oldu. Öyle şeyler olabiliyor ki bu dünyada ve insan öyle şeyleri aşabiliyor ki, benimki ne ki diyerek haddini bilmek istiyor insan...
Üzüntümü, kahırlarımı, acılarımı, onca acıyı, gözyaşını, korkuyu, daralmayı,o boktan yılları hep yaşam bana verdi zannettim. Hep başkalarının yaptıkları sandım, olan biten sandım. Hepsi düşüncelerimin seyrettirdiği hayallermiş.Her yaşadığım ve inandığım, düşüncelerimin sonucu girdiğim hallermiş