Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Günlerce ağladım ben bu kedilerin peşinden, içim dışıma çıktı günlerce ve yavrulardan biri geri dönmüş. Cılız bir miyavlama duydum kahvaltı yaparken bahçede. Baktım, sarmaşıkların arasında bir hışırtı var. Oraya saklanmış, kalbi kuş gibi çırpınıyor. Kimbilir nasıl yollar aştı kurban olduğum. Bu mangal etlerini onlar için dolapta saklamıştım. Kendim asla et yemem ama her yemekte çıkan etleri alır ve buzdolabında saklarım. Mutlaka birinin nasibi olur bilirim. Ve bu etleri ben onlara ayırmıştım. Dondurucudan çıkardım doğradım verdim. Bu yavru onları keyifle yerken ben de şu an o kadar mutluyum ki bir tanesi bile olsa geri döndü ya. Çünkü hiçkimse mutlu olduğu yeri terk etmek istemez.
Sevgili Tanrım, sevgili kainat. Nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum.
Kalbimi duyduğun için minnettarım.
Kendime aile kuruyorum...🍀🥰🥺
Şu an mutluluktan ağlıyorum.
Her evlilik erken evliliktir.
Zırcahildi karım. Gerçi öğretmendi. Ama okumuş cahil okumamış cahilden tehlikeliydi çünkü cahil olduğunun farkında değildi. O yüzden hep derim, ilmin herhangi bir değeri yoktur. İrfandır önemlisi. İlim bilgi, irfan görgüdür. Görgüsüz çok tehlikelidir. En tehlikelisi de okumuşu.
Bilgi dediğin nedir ki? Dedikodu da bilgi... İlim, kavanozu dıştan yalamak ve ateşi kartpostaldan tanımaktır. Karımınki gibi yani. O da öyleydi. Hep, bildiğini sanır ve bin yıllık klişeleri tekrarlar dururdu. Nasıl sıkılmazdı kendisi olmaktan acaba? Dinlerken sıkılırsın, izlerken sılılırsın. Kabus gibidir...
Sayfa 25
