Gül Biryar

Vahide göz ucuyla süzdü ikisini de. Ana baba mağduru apayrı yerlerde duran iki çocuk. Kendini de kat, üç. İnsan niye çocuk getirir dünyaya, yaralamak için mi? Hakikaten fena mahlûk bu ademoğlu. Arlanmaz, uslanmaz, amansız.
Sayfa 170·Kitabı okudu
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayat, her şeye rağmen hiç beklenmedik bir anda tutuyor insanın elini.
Sayfa 131·Kitabı okudu
Ahh Vahide!
Kaygılarını bir kenara bıraktı sonunda. Ne oldukları kim oldukları mühim mi? Ne için kim için geç? Neden yakışmasın, herkese yakışıyor da... Suç mu günah mı? Kimseye karşı sorumlu değil kendinden başka. Suç değil... Hep suçluluk duygusuyla yaşadı, içi ağrıdı. Adrian'a dönüp "hiçbir şey mühim değil" dedi. Hiçbir şey. İlk ve son olabilir bu, daha kaç günü var yaşayacak, kaç yılı. Bilinmez. Bir daha olmayabilir. Kendine şaşırsa bile içindeki öteki diriliverdi besbelli, çoktan sildiği asıl Vahide duraksamayacak bu defa.
Sayfa 127·Kitabı okudu
Manidar
...Ben de, düşüncelerin özgürce uçuştuğu bir dünyayı şiddetle özlüyor ve bütün insanlık gibi bunu hak ettiğimi düşünüyorum. (Ahmet Kaya)
Sayfa 11·Kitabı okuyor
Mükerremin evli olması ve nüzhetten beklediği, ironik!
Karşısındakini de hâlâ mı hâlâ anlayamadığı için ondan ilk önce derin aşk teminatı, mutlak vefa ve sadakat yeminleri bekliyor, bunların musikini dinledikten, bunların musikisiyle mest olduktan sonra gideceğini hesaplıyordu.
Sayfa 106·Kitabı okudu