Gül Demirtaş
@Guldt
Şu anda okuduğu kitap
Beni sevmeni istiyorum, günlerimin sonuna kadar beni sevmeni istiyorum. Şairin acılı düşüncelerini sevdiği gibi beni sevmeni istiyorum. Bir gezginin, suya kanmadan önce yüzeyinde kendi yansısını gördüğü o temiz su kaynağını hatırlaması gibi; bir annenin gün ışığını görmeden rahminde ölen çocuğunu hatırlaması gibi, beni hatırlamanı istiyorum! Bağışlandığı haberini almadan önce ölen bir mahkûmu düşünen iyi kalpli bir kral gibi beni düşünmeni istiyorum. Bana bir kardeş, bir dost ve bir arkadaş olmanı istiyorum. Babamı yalnızlığında ziyaret etmeni ve ayrılığımıza yanan yüreğine su serpmeni istiyorum, çünkü yakında onu terk edeceğim ve onun için artık bir yabancı olacağım.
Reklam
Çünkü ateşte arıtılan ve gözyaşlarıyla yıkanan ruh, insanların suç ve utanç dedikleri şeyin çok ötesine yükselir.
Bazı kitaplar vardır; bittiğinde kapağını kapatırsınız ama içindeki duygu hemen kapanmaz. Kırık Kanatlar benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Halil Cibran bu kısa romanda aslında çok sade bir hikâye anlatıyor. Saf bir sevgi, yanlış bir zaman ve toplumun katı kuralları arasında sıkışıp kalan iki insan… Ama bu hikâyenin asıl gücü olaylardan çok, insanın içinde bıraktığı duyguda saklı.
Okurken sık sık şunu düşündüm: Bazen iki insan birbirini gerçekten sevebilir ama hayat onların tarafında olmayabilir. Bazen kader, gelenekler ya da toplum, iki insanın en saf duygusunu bile yaşanamaz hâle getirebilir.
Cibran’ın dili çok sade ama aynı zamanda çok şiirsel. Bu yüzden kitap ilerledikçe hikâyeden çok o melankoli insanın içine yerleşiyor. Ve kitap bittiğinde geriye büyük bir olay değil, ince bir hüzün kalıyor.
Kırık Kanatlar bana bir kez daha şunu düşündürdü: Bazı aşklar mutlu sonla bitmez. Ama insanın kalbinde uzun süre yaşayan bir iz bırakır.
Kısa ama etkisi uzun süren bir kitap oldu benim için.
Aşk dilimi çözdü ve konuşmaya başladım. Gözlerimi açtı da gözyaşı döktüm. Göğsümü açtı da iç geçirdim.
Reklam