Sen yoktun./
Terkedilmiş bir İstanbul vardı./
Yaslanmış gökyüzünün umarsızlığına,/
Eylül rüzgârlarıyla sararan/
Bayram kartpostallarına benzeyen./
Sen yoktun/Bir çocuk ağlardı istasyonlarda,/ Geceyarıları uykumu bölerdi hıçkırıkları,/Trenler geçerdi gözbebeklerimden ,/
Kirlenirdi bembeyaz umutlarım ./Sen yoktun/ Tüm dünyayı değiştirebilirdim,/
Oysa aynalarda eskiyor yüzüm./ Ne yana baksam karşımda bi anı,/ Meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana...