Günay Çiçek Canlı

Sen yoktun./ Terkedilmiş bir İstanbul vardı./ Yaslanmış gökyüzünün umarsızlığına,/ Eylül rüzgârlarıyla sararan/ Bayram kartpostallarına benzeyen./ Sen yoktun/Bir çocuk ağlardı istasyonlarda,/ Geceyarıları uykumu bölerdi hıçkırıkları,/Trenler geçerdi gözbebeklerimden ,/ Kirlenirdi bembeyaz umutlarım ./Sen yoktun/ Tüm dünyayı değiştirebilirdim,/ Oysa aynalarda eskiyor yüzüm./ Ne yana baksam karşımda bi anı,/ Meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana...
Sayfa 220·Kitabı okudu
Reklam
Gönlüm herkesin kendi inancını ya da inançsızlığını hiçbir kısıtlama, hiçbir baskı, hiçbir zorlama olmadan yaşayabilmesinden ama aynı zamanda kendisi gibi olmayanlarada düşmanlık beslememesinden yanaydı. Tıpkı ırk, cinsiyet gibi, din de insanları ayrıştıran bir olgu olduğundan ortak payda olarak kabul edilmemeliydi. Hepimizin bir tek ortak özelliği vardı: İnsan olmak.
Sayfa 160·Kitabı okudu
Kuralları unuturum.Ders çalışmam gereken zamanda kitap okurum. Düzensizim bazen, senin gibi, her şeyi programlanmış bir düzene dayanamıyorum.
Ben bir kuş değilim ve hiçbir ağ beni kapana kıstıramaz:Ben kendi bağımsız iradesine sahip, özgür bir bireyim!