Bir an için bile olsa bunları zihnimden geçirmek beni rahatsız etti. Saygi duymalıydım, içimden de olsa birini yargılamak benim içimde bir hastalık olduğunu gösterirdi. Bu kötü düşüncelerimi dile getirmeden içimde bile oluşmaması gerekirdi. İçimdeki kaynak bunları
üretmeyecek kadar saf, temiz olmalıydı. Aristonun dediği gibi: "Sürekli yaptığımız şey neyse, biz oyuz. O halde mükemmellik bir eylem değil bir alışkanlıktır”