Düşündüm: “İnsan qarşıdakı bir ili fikirləşir, amma bilmir ki, axşama qədər ömrü qalıb”. Bu zaman Tanrının dediyi digər sözlər yadıma düşdü: “İnsanlara nələrin verilmədiyini biləcəksən”.
Bir an için bile olsa bunları zihnimden geçirmek beni rahatsız etti. Saygi duymalıydım, içimden de olsa birini yargılamak benim içimde bir hastalık olduğunu gösterirdi. Bu kötü düşüncelerimi dile getirmeden içimde bile oluşmaması gerekirdi. İçimdeki kaynak bunları
üretmeyecek kadar saf, temiz olmalıydı. Aristonun dediği gibi: "Sürekli yaptığımız şey neyse, biz oyuz. O halde mükemmellik bir eylem değil bir alışkanlıktır”
Bütün ümidlər üzüləndə, bütün qapılar bağlananda bir qapının daim açıq olduğunu hiss edirsən. O qapı haradadır, bilmirsən. Ancaq anlayırsan: nə qədər ki sağsan, heç vaxt bütün qapılar üzümüzə tam bağlanmır.