Gülşah Gümüş
@Gulsahrecep
Okumak iptiladır, müptelalara selam olsun. ️
@birazannebirazfelsefeci
Şu anda okuduğu kitap
Kitap Yiyenler1000Kitap
Kitap-Yiyenler, fantastik bir dünyanın içinde çok gerçek duygular anlatan, karanlık atmosferiyle insanın içine işleyen bir kitaptı.
Kitapların gerçekten tüketildiği, insanların hikâyelerle beslendiği bu dünya ilk başta büyüleyici görünse de sayfalar ilerledikçe bunun aslında ne kadar sert, baskıcı ve acımasız bir düzen olduğunu görüyorsunuz. Özellikle aile, aidiyet, annelik ve özgürlük temalarını işleyiş biçimi kitabı sıradan bir fantastik romandan çok daha fazlası hâline getiriyor.
Devon karakteri üzerinden; insanın kendisi olmakla sevdikleri için yaşamak arasında nasıl parçalanabileceğini çok güçlü bir şekilde hissettiriyor. Kitap boyunca “özgürlük” ve “sevgi” sürekli birbirine çarpıyor. Ve en etkileyici tarafı, hiçbir duyguyu romantikleştirmeden anlatması.
Gotik havası, melankolik tonu ve rahatsız edici derecede gerçek hissettiren karakterleriyle uzun süre aklımda kalacak kitaplardan biri oldu. Özellikle karanlık fantastik sevenlerin kesinlikle şans vermesi gereken bir hikâye.
Çözüm Bakanlığı
ÇÖZÜM BAKANLIĞI – Sanne Rooseboom
Bazı kitaplar çocuklar için yazılır ama büyüklere de çok şey söyler…
Çözüm Bakanlığı, insanların küçük görünen sorunlarını ciddiye alan gizemli bir bakanlığın hikâyesini anlatıyor.
Çocukların cesareti, merakı ve hayal gücüyle şekillenen bu hikâye; empatiyi, dayanışmayı ve “çözüm arama” fikrini çok sıcak bir dille işliyor.
Kitap boyunca şunu hissediyorsunuz:
Her sorunun bir çözümü olabilir.
Yeter ki biri gerçekten ilgilensin.
Yeter ki insanlar birbirini duymayı unutmasın.
Sanne Rooseboom’un kurduğu dünya hem nostaljik hem de masalsı bir atmosfere sahip.
Eski bakanlık odaları, dar sokaklar, tuhaf ama iyi kalpli karakterler kitabın ruhunu çok güçlendiriyor.
Özellikle çocukların yetişkinlerden daha cesur ve yaratıcı gösterilmesi kitabın en sevdiğim yönlerinden biri oldu
Temaları: • Problem çözme
• Empati
• Yardımlaşma
• Çocuk bakışıyla dünya
• Umut ve cesaret
Çocuk edebiyatını seven yetişkinlerin de keyifle okuyabileceği sıcacık bir kitap.
Dilin Afetleri
“Bazı kitaplar bilgi verir, bazılarıysa insanı kendisiyle yüzleştirir. Dilin Afetleri tam olarak ikinci türden bir eser…”
Dilin Afetleri, insanın en çok kullandığı ama en az sorguladığı şeyi; yani “dilini” merkeze alıyor. İmam Gazzâlî, bir cümlenin bazen kalp kırabileceğini, bazen de insanı manevi olarak yükseltebileceğini anlatırken aslında bizi günlük hayatımızla yüzleştiriyor.
Kitabı okurken insan şunu fark ediyor:
Sorun sadece ne söylediğimiz değil, neden söylediğimiz… Çünkü kibir, öfke, gösteriş ya da kıskançlık çoğu zaman ilk olarak dile yansıyor.
Eserin en güçlü yanı ise yargılayıcı olmaktan çok düşündürücü olması. Gazzâlî, okuyucuya sürekli bir iç muhasebe yaptırıyor:
Gereksiz konuşuyor muyum?
İnsanları kırarken fark ediyor muyum?
Sessiz kalmam gereken yerde konuşuyor muyum?
Bugün sosyal medya çağında düşündüğümüzde kitap çok daha çarpıcı hale geliyor. Çünkü artık sözler sadece bir odada değil; saniyeler içinde yüzlerce insana ulaşıyor. Bu yüzden Dilin Afetleri, yüzyıllar önce yazılmış olsa da modern dünyaya şaşırtıcı derecede yakın bir metin gibi hissettiriyor.
Kısacası bu kitap:
Sadece “konuşmayı” değil, insanın kalbini ve niyetini de sorgulatan güçlü bir içsel yolculuk.
kağıt ev
Bazı kitaplar yalnızca okunmaz.
İnsanın zihnine yerleşir.
Ve sessizce şunu fısıldar:
“Gerçeklikten ne kadar uzaklaşabilirsin?”
Kağıt Ev tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
İlk bakışta kitap sevgisi üzerine kısa bir novella gibi görünse de aslında çok daha karanlık bir yere dokunuyor.
Kitaplar gerçekten bir sığınak olabilir mi?
Peki ya o sığınak zamanla insanı gerçek hayattan koparmaya başlarsa?
Bu kitap boyunca beni en çok düşündüren şey buydu.
Çünkü insan ne kadar yalnızlığı severse sevsin; bir noktadan sonra dünyayla, insanlarla ve gerçeklikle kurduğu bağ onu “yaşıyor” tutuyor.
Kitaptaki karakterler kitaplara yalnızca tutkuyla bağlı değildi.
Onlar kitapların içinde yaşamaya başlamışlardı.
Ve bu durum bir süre sonra huzurdan çok sessiz bir karanlığa dönüşüyordu.
Belki de bu yüzden kitabın atmosferi beni bu kadar etkiledi.
Çünkü okurken sürekli şunu düşündüm:
“İnsan kendini korumaya çalışırken, fark etmeden hayattan vazgeçebilir mi?”
Kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu benim için
Kızıl Kahkaha — Psikolojik Bir Çöküşün İçinde Kaybolmak
Kızıl Kahkaha bir savaş kitabı değil yalnızca.
Bu kitap, savaşın insan zihninde açtığı yaraların metne dönüşmüş hali gibi.
Okurken bazı cümlelerde durup kaldım.
Bazı paragrafları tekrar tekrar okudum.
Çünkü kitap size net bir yol vermiyor; aksine bilinçli şekilde zihninizi dağıtıyor.
Ve sanırım tam da bunu amaçlıyor.
Andreyev savaşın fiziksel yıkımından çok, insanın gerçeklik duygusunun nasıl parçalandığını anlatıyor.
Bir noktadan sonra karakterlerin yaşadığı şey korku olmaktan çıkıyor: Bu, toplu bir deliliğe dönüşüyor.
“Kızıl Kahkaha” da tam olarak burada ortaya çıkıyor.
Bir ses gibi değil; savaşın insanlığa attığı korkunç bir kahkaha gibi.
Kitap ilerledikçe:
zaman bozuluyor,
düşünceler parçalanıyor,
gerçek ve halüsinasyon birbirine karışıyor.
Okur olarak siz de o zihinsel çözülmenin içine çekiliyorsunuz.
Bu yüzden kitap bazen anlaşılmıyor değil; hissettiriliyor.
Rahatsız eden, yoran, hatta bunaltan bir metin.
Ama bitirdiğinizde içinizde garip bir sessizlik bırakıyor.
Bazı kitaplar hikâye anlatır.
Bazılarıysa insan zihninin karanlık tarafını açıp önünüze koyar.
Kızıl Kahkaha tam olarak ikinci türden bir kitap.
