Herkesin her şeyini bülbül gibi anlatır,sıra kendine gelince susar kalır bizim insanımız. Kendini tanımasına izin verilmez ki,ne yapacağı,nasıl biri olacağı ona aileler ve toplum tarafından adeta dikte ettirilir.
Reklam
Hakkıyla yaşanmayan, bastırılan,yok sayılan her duygu ruhumuzu yoksullaştırıyor. Nihayetinde yavaş yavaş gergin,stresli, mutsuz ve asık suratlı yetişkinlere dönüşüyoruz.
Bizim kültürümüzde insanların, başlarına gelen olaylar, yaşadıkları kayıplar karşısında üzülmeleri, yas tutmaları doğal kabul edilir ve desteklenirken özellikle genç kızlarımızın ve kadınlarımızın mutlu olmaları ve bunu çevreye yansıtmaları pek hoş karşılanmaz.
Hayatta bizi acıdan, öfkeden, hüzünden daha çok yoran şey her ne hissediyorsak bunları yaşayamamak,yok saymaktır. Yok saymak,bu duyguları derinlere doğru bastırmak, özellikle de çevreye hissettirmemektir. Bunlar öyle çok yorar ki bizi...
Gönül işleri devreye girince aklımız, mantığımız bir süre devre dışı kalır.
Reklam