Bir insanın asla sevilmeyeceğine inanması baş edilmesi zor bir durumdur. Dünyaya karşı kuşkucu yapar insanı. Sevilmeye değer olmadığınıza, karşınızdaki insanın sizi sevdiği için değil de kullanmak için yanınızda durduğuna inanır ver sürekli "Bak işte yanılmamışım" diyebileceğiniz durumlar yaratmaya çalışırsınız. Sonuçta ilişki de sağlıksız bir hale gelir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çocukluk inançları nasıl da etkiliyor insanın kaderini...
Bir insanın iyiliğini düşünmek onu istediğimiz gibi kırıp dökme hakkını verir mi bize?
"Sence neden böyle yapıyorsun?"
"Dedim ya,onu anlamak istiyorum."
"Ben de onu soruyorum zaten,neden?"
"Onu iyi anlarsam...Belki..."
"Belki affedebilirsin."
Ama geçmişimizi olduğu gibi bugüne taşırsak, bugünü ve geleceği yaşama şansımız kalır mı?