Henüz küçükken çekilen bu acılar, tutulan yaslar sonrakilere benzemez,derin izler bırakır ruhlarımızda.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kimsenin sevmediği insan da sevmez kendini. Bir türlü herkes gibi olamaz, şöyle içten bir kahkaha atamaz, geleceğe umutla bakamaz, hayatın her türlü acısını,derdini mıknatıs gibi kendilerine çekerler.
"Yaralarımız, ışığın girdiği yerdir" der Mevlana.
"Kendini yalnız bırakma, sahip çık bu kıza."
"Evet,aşk fedakârlıktır, kavuşamamaktır aslında aşk"desem rahatlayacak. Yaralarını, acılarını, tamamlanmamışlıklarını alıp gidecek buradan,bir ömrü sevgisiz geçirmeye razı olacak. Nasıl da öğretmişler bize aşkın fedâkarlık olduğunu,erkeğin şiddetle, baskıyla, kadının ise sessiz sitemsiz sevmesinin,yeri gelince kenara çekilmesinin doğru olduğunu...