Yirmi iki yaşındaki Dostoyevski, ilk eseri İnsancıklar'ı gözyaşları içinde kaleme alır. Sonrasındaki tüm çalışmaları birer krize, birer hastalığa dönüşür.
Kaderi artık onu boğulmaya başladığı o son anında nihayet şöyle söyler : "bu kadarı yeter."
Tanrı yüzünü tekrar Eyüp'e döner : Dostoyesvski elli iki yaşındayken nihayet Rusya'ya döner.
“Dostoyevski’nin bir konuda suskun kalmasının nedeni genellikle utangaçlığı ya da yabancıların kendisine acımasından ve bu sebeple gururunun kırılmasından korkmasıdır.”