Oturuyorum öylece sakin ve çıplak doğanın kalbinde
Ruhum tenimin dokunduğu toprağa bağlı ve çekiyor kendine
Oturuyorum öylece sakin, içimde fırtınalar dans ederken
Konuşmanın faydasız olduğunu rüzgara hiss etdirirken
Bazen uçuşup duran düşüncelerimden birini çelme takıp alıyorum elime
Sağa sola çevirip inceliyorum derinden sanki benimki değilmiş gibi
Kendimce bi anlamlar yükleyib salıyorum yeniden düşünce denizine
Terarlayıb dururum böylece, oturuyorum öylece sakin ve düşünceli
Hem barışığım iç dünyamla hem de savaşlara tanık
Kendime kendimi tanıtmağa çalışan bir sanık
Düşüyorum öylece içimin derinliğini keşf ederken
Oturuyorum öylece sakin, artık etraf karanlık
Günay Ələsgərova (30.08.2022)