Kitabı elə indicə oxudum bitirdim. İndi isə naçizanə bir incələmə yazmaq niyyətindəyəm. Hər şeydən əvvəl bura bir böyük "MƏNCƏ" yazım, daha sonra kitaba keçid edim.
Buradakı bir neçə incələmələri oxudum. Umumi rəy kitabın sıxıcı olduğu, hətta bir az irəli gedənlərinki kitabın oxumaqdan nifrət belə etdirə biləcəyi yönündə idi. Qatılmamaq əldə deyil.Sıxıcı yerləri var idi, hətta ortalarda həyatıma bir az action qatım deyə limonla balı bir-birinə qatıb yedim haha (evde denemeyiniz) ancaq yenə də həmən sıxıcı yerlər olduğunu kimi sıxıcı idi. İlk səhifələrini oxuyanda umumiyyətlə elə bildim Atılgan abimiz indiki bəzi yazarlar kimi statuslarını yığıb kitab yazıb, ancaq sonradan kitabın yazıldığı ilə nəzər salanda 1959 olduğunu gördüm. Hərhalda o zamanlar status yox imiş.
İlk sətirlərdə ( ” …İçimdeki sıkıntı eridi. (Bu sıkıntı garsonun yüzündendi. Öyle sanıyordum. Paltomu tutarken yüzünü görmüştüm. Gülmekten değil sırıtmaktan kırışmış, gözleri, ne derler, sırnaşık mı, yok yılışıktı. Para versem elime yapışacaktı. Vermedim.”) bunları oxuyanda çox ləzzət elədi. Bir az dayanıb- gülməkdən yox, sırıtmaqdan qırışan gözlərin sahiblərinin necə bədbəxt olduqlarını düşündüm, yazığım gəldi.Odur ki, elə başlayan kimi Kamyunun “Yad” əsərini xatırladım. Çünki o da əsərə ən az bunun qədər qüvvətli cümlə ilə başlayırdı. “Bugün annem öldü, belki de dün bilmiyorum.” Belə cümlələri sanki yazarlar “qarğa-qarğa, məndə qoz var, kitabın axrını gözlə” demək üçün istifadə edir. Bəlkə də bu girişlər olmasaydı iki kitabı da tamamlamazdım. İki kitab da sevgi kimidir, əziyyət çəkirsən amma yenə də davam edirsən, bir dəfə almısan o dadı, əl çəkə bilmirsən.
Yazarın stilində bəyənmədiyim şeyi də yazım ürəyimdə qalmasın. Məsələn, oğlanla qız yolda kitablardan zaddan, havadan-sudan danışaraq gedirlər.