GGündüz
@GunduzG
252 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Nəhayət. Bu anı o qədər təxirə salmışdım ki, artıq özümə etiraf etməkdən belə çəkinirdim: qorxurdum. Bəli, qorxurdum. Çünki “Karamazovlar Qardaşı” sadəcə bir roman deyil, o, Dostoyevskinin bütün əvvəlki kitablarının toplaşdığı bir məhkəmə zalıdır. Mən isə bu məhkəməyə hazırlıqsız gəlmək istəmirdim.
Buna görə də səbirli oldum. “Yeraltından Qeydlər”lə başladım – o, mənə ilk şilləni vurdu: “Kim olmaq istəyirsən? Özün, yoxsa funksiya?” Sonra “Cinayət və Cəza” gəldi – Raskolnikovla birlikdə o dar otaqda boğuldum, balta ilə vicdanımı parçaladım. “İdiot”da Mışkini görmək... O, mənə elə gəldi ki, çox saf, deməli, çox yalnız. Və nəhayət, “Şeytanlar” – mən onu sonraya saxlamışdım, Karamazovlardan sonraya. Çünki bilirəm: o, bütün bu xəstəliyin, bu nihilist qıcolmaların ifrat həddi olacaq.
Bəs indi? İndi bütün bu personajlar mənim içimdə yaşayır. Raskolnikovun boğulmağı, Mışkinin titrəyişi, Yeraltı adamın nifrəti, Stepan Trofimoviçin boş sözləri... Hamısı bir yerdə sıxışıb gözləyir. Onlar Aloşa, Dmitri, İvan, Smerdyakov və o əfsanəvi “Böyük inkvizitor”la qarşılaşmağa hazırlaşır.
Mən də hazıram? Bəlkə də, yox. Amma artıq geri dönüş yoxdur. Dostoyevski məni bütün bu illər ərzində bu qapıya qədər gətirdi. İndi qapını açıb içəri girirəm. Arxamca bağlanacağını bilə-bilə.
Başlayıram.
Reklam
Yarımçıq insanDuygu ve Düşünce
Hər gecə, hər səhər özümə baxıram. Aynadakı o yad adama. Gözlər mənim gözlərim, dəri mənim dərim, amma içimdə bir əksiklik... Bir yarıqlıq... Sanki kimsə məni ortadan ikiyə bölüb, o biri yarımı aparıb. Qalan bu kölgə, bu sadə, bu yarımçıq insan.
Bu nə vaxt başladı? Xatırlamağa çalışıram. Uşaqkən bəlkə də tam idim. Ya da bəlkə elə zənn edirəm. Uşaqlıqdır, əksiklərini belə unudursan. Oynayırsan, gülürsən, qaçırsan... Sonra bir gün dayanıb baxırsan: Niyə hamı bir tam, mən isə yarımçıq?
İnsanların içində gəzirəm. Danışırlar, gülürlər, ağlayırlar. Tam insanlardır onlar. Mənsə... Mən onların arasında bir boşluq kimi. Varlığımla yoxluğum arasında gəlib-gedən bir kölgə. Kimsə fərq etməz bəlkə, amma mən hiss edirəm. Hər əl sıxışmada əlim bir az havada qalır. Hər baxışmada gözlərim bir az qaçır. Hər sevgidə bir az əskik sevirəm, çünki sevəcək tam bir yanım qalmayıb.
Sorarlar bəzən: "Necəsən?" Cavab verirəm: "Yaxşıyam." Amma içimdən bir səs: "Yarımçığam, yaxşıyam yaxşı olmasına da..." deyir. Yalan deyirəm. Yaxşı deyiləm. Pis də deyiləm. Sadəcə... yarımçığam.
Bəzən düşünürəm: Bu yarımçıqlıq bir itkidir, yoxsa bir qazanc? Bəlkə də əksik olan, çox olanı anlamağıma yardım edir. Bəlkə də yarımçıq olmaq, tam olmağın nə demək olduğunu bilməkdir. Tamlar bilməz bunu. Onlar heç əksilməyib. Amma mən bilirəm. Mən bilirəm səhərlər oyanıb bir parçanı yataqda unutmağı. Bilirəm birinə sarılıb da ancaq yarım sarılmağın acısını. Bilirəm aynaya baxıb da ancaq bir yarını görməyin səssiz çığlığını.
Və yenə aynanın qarşısındayam. O yad insan hələ də orada. Bəlkə də, o məndən daha şanslıdır. O heç olmasa bir yansımadır. O heç olmasa bir tamdır. Orada, şüşənin o biri tayında, tamamlanmış dayanır. Mənsə burada, bu tayda, həmişə bir addım geridə, həmişə bir parça əksik.
Nə etməli? Necə tamamlanmalı?
Reklam