Ben sanırım Vi Keeland Vi Keeland kitaplarıma aşık oldum. Genelde kitabın kapağına göre kitabı yargılama gibi kötü bir huyum vardır fakat ilk defa bu tabumu yıkarak egomanyak'a başladım ve asla pişman değilim. Erkek karakterimiz Drew Jagger tam bir olay adamı. Ben Drew'u o kadar sevdim ki yaptığı salaklıklar bile beni kinlendirmedi. Emerie'nin netliği ,pozitifliği , şapşallığı o kadar tatlıydı ki bir günde bitirdim. Diğer kitapları da okumaya devam edeceğim hem kısa hem güzel bir kitaptı okumak isteyenlere öneririm.
"Bleib"
İşe yaradı. Önümde durmuştu.
"Bana onu ne yaptığını göster"
Hav!
Parçalanmış, boş kutuyu uzattım ve içini işaret ettim. "Yüzüğe ne yaptın?"
Hav!
Son birkaç gün bir film olsaydı, ismi 'Köpeğin Noel'i Mahvettiği Yıl' olurdu.
İlk defa okurken sıkıldığım ne zaman bitecek dediğim bir kitap oldu. Öncelikle kitabın ilk 200 küsür sayfasının sadece yazışma ve mektuplardan oluşması bir süreden sonra beni çok sıktı ve ne zaman olay başlayacak diye düşünüp durdum. Tam artık bırakacağım dediğim anda iki baş karakterin buluşmasını okudum. Buluşma güzeldi duygular güzel işlenmişti fakat kitaptaki tek olayın sadece buluşma olması beni yine üzdü. Buluşmadan sonra da kitabın mesajla devam etmesi beni tam bir yıkıma uğrattı. Sanırım kitaptaki en sevdiğim şey baş karakterimiz olan Aarondı.