"Ecevit" diye ona seslendim. "Cebinde bisküvi var mı?"
Cevap gelmedi bir süre. Eli yanağımda olmasa beni bırakıp gitti sanacaktım. "Bisküvi mi?"
"Evet, tadı damağımda kaldı," dedim. Ecevit olmasa ölsem yemek yemezdim de sırf konuşmak için onunla konuştum. Yine bir süre sustu. Benimle konuşurken söylediklerini çok uzun düşünüyordu.
"Bisküviden sonra damağına başka tat değdi mi?"
Cevap vermedim.