Babamı galiba en çok susarken seviyordum.Konuşur konuşmaz aramızda bir kırgınlığın kanat çırpınışları duyuluyordu.Ne hastalığı ne adım adım yaklaştığı ölümü umrumda olmadığı bütün bir ömür ona sadece öfke duyduğumu … bu duygudan eni sonu kurtulamadığımı hissediyordum….. “ Baba dediğin tamamlanmamış bir kelimedir zaten.”..