Dünyanın, nehir kenarında kurulmuş diğer bütün savaş cepheleri de düşünüldüğünde, okyanuslar insan kanıyla beslenen balıklarla doluydu. Ve ben de otelinin bahçesinde oturmuş, onlardan birini yiyordum.
Bulutlar, yeryüzünden geçmiş bütün insanlardan birer parça taşıyordu. Çünkü hepsi de ağlamıştı. En katısı bile, doğumunda gözyaşı dökmüştü. Ve atmosferin içinde dönüp duran suya onlar da dahildi: dünyanın bütün gözyaşları.. Kendi gözyaşımın içinden paraşütle atlayıp geçmeyi düşünmüştüm...