HAKAN DOKUMACI
@HAKANN76
Sonra gidişini anlat.
Ardına bakmayışını, bir kez bile olsa merak etmeyişini anlat ona. Bir gün öncesi her şeyimsin dediğin bir insanı, ertesi gün nasıl kimsesiz, yersiz yurtsuz, soluksuz bıraktığını anlat. Sensiz ölürüm dedikten sonra ölmeyip o kelimeleri ona da kullanabilecek kadar düştüğünü anlat. Giderken içinin nasıl da hiç sızlamamış oluşunu anlat. Senin için kendimden vazgeçtiğim o geceyi anlat ona. Ben senin için kendimden vazgeçmişken, senin var sandığın şerefin uğruna benden nasıl vazgeçtiğini anlat. Çaresizliğimi, tükenişimi, her gün öldüm deyip ölemediğimi anlat. Senin bu koskoca sevgiye nasıl ihanet ettiğini anlat. Bensiz öleceğini söyleyip de bensiz nasıl yaşayabildiğini anlat.....
Reklam
— Acımak… Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniim.
Evet dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse
başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi
insanlığımızın derecesini öğretir… Fikrimce yalnız doğruluk hastalığı bir hak ve hakikat
meselesi etrafında toplanmak kabiliyeti bir cemiyeti mesut etmeğe kâfi gelemez… Bunun
için acımak birbirimizin feryadını iniltisini duyabilmek de lâzım…
