Güneşin parlak,
Gökyüzünün sonsuz maviliği arasında,
Mutlu sabahlara uyanmayalı bir hayli oldu.
Sabahları keder uyandırdı,
Sığındığım rüyalarımdan
Kaçtığım, kurtulduğum tek sığınağımdan.
Kaçtım.
Şehirlerce uzaklaştım
Ruhumu bıraktım geçmişimde
Kurtulacağım sandım zindan gibi zehir kederden.
Sonra geç farkettim.
Kederin, hüznün aslında ben olduğuma
Kendimden kaçtığımı çılgınca,
Bir bıçak gibi ruhuma saplanan hüznü,
Kendi ellerimle büyüttüğümü,
Bir çocuk sever gibi sevdiğimi,
İlgi bekleyen sevgili gibi
Sabah akşam yanından ayrılmadığımı,
Aslında biraz da ondan hoşlandığımı,
Geç fark ettim..
🖋 HS