Denizin tuzlu kokusunu tekrar içine çekerken yüzüne yine o masum tebessüm gelip konuverdi. Seviyordu Kayra. İnsanları sevmeyi seviyordu, hayatı seviyordu. Her zaman Allah'a şükreden taraf olmuştu. Başına gelen hiçbir musibetten şikâyet etmemiş, oturup sabırla beklemişti. Biliyordu ki sabrının mükâfatıydı yaşadığı bu mutluluk. Bu herkesi sevebilen kocaman kalp... Bakışları yüzüğünden denizle göğün mavisinin birleştiği ufuk çizgisine kaydı ve içinden dalga dalga gelen mutluluğu saldı... Güldü, güldü, güldü...