Rüzgar ile yaprak dost oldular.
Artık rüzgar savurmuyordu yaprağı ve ona:
– ”Söyle dostum, nereye istersen oraya götüreyim seni” dedi.
Yaprak düşündü taşındı, aklına hiçbir şey gelmedi. Tekrar sordu rüzgar:
– “Hadi söyle çekinme, seni istediğin yere taşıyabilirim.”
Tekrar düşündü yaprak, aklına yine bir şey gelmedi…
– ”Bilmiyorum rüzgâr kardeş, aklıma hiçbir şey gelmiyor. Sen söyle ben nereye gideyim?” dedi.
Rüzgar:
– “Gideceğin yeri bilmedikten sonra rüzgar dostun olsa neye yarar… Savrulur gidersin!”dedi ve bildigi gibi esti tekrar.
Yaprak yine otarafa butarafa savrulmaya başladı.
Üstelik onu bu sefer savuran dostuydu...