Hacer AKDEMİR
@Hacerr_aa
20 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dokunmadan’ı okurken beni en çok etkileyen şey, daha ilk sayfalarda hissedilen o ölüm duygusunun ağırlığı ve bunun içinden doğan yaşamın değerine dair farkındalıktı. Yıldırım’ın o bölümlerdeki betimlemeleri o kadar dokunaklı ve samimiydi ki, kendimi karakterle birlikte aynı duyguların içinde buldum. Özellikle yaşam ile ölüm arasındaki o ince çizginin, insanın iç dünyasında nasıl bir yüzleşmeye dönüştüğünü çok iyi hissettirmiş.
Romanın orta bölümlerinde olaylar biraz uzuyormuş gibi bir his verse de, bunu tamamen olumsuz bir durum olarak görmedim. Hikâyenin temposu yer yer yavaşlıyor olsa bile, karakterin içsel yolculuğunu anlamak adına bir zemin hazırladığını düşündüm.
Ama asıl noktayı sona saklamış Yıldırım. Sonu gerçekten beni derinden etkiledi. Yazarın daha önce okuduğum 5-6 kitabı arasında en beklenmedik ve farklı sonlardan biriydi diyebilirim. Hem duygusal olarak güçlü hem de uzun süre zihinde kalan bir finali vardı.
Genel olarak Dokunmadan, özellikle girişindeki yoğun duygusal atmosferi ve çarpıcı finaliyle benim için oldukça özel bir kitap oldu.
Reklam
Nermin Yıldırım’dan okuduğum dördüncü kitaptı ve şimdiye kadar okuduklarım arasında en üzücü ve en beklenmedik sona sahip olanıydı. Yazarın her kitabında hissettiğim o derin iç yolculuk burada çok daha sarsıcı bir hâl almıştı. Son sayfaya geldiğimde kelimenin tam anlamıyla içim burkuldu, uzun süre o duygudan çıkamadım.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, herkesin kendi sesiyle konuşması oldu. Her karakterin bir bakış açısı, bir susuşu, bir anlatma biçimi vardı. Nermin Yıldırım’ın kaleminde bu farklı seslerin bir araya gelişi, insanın hem kendisiyle hem de başkalarıyla olan bağını sorgulatıyor. Kitabı karakterler üzerinden değil de, onların bakış açıları üzerinden okumak beni derinden etkiledi. Çünkü herkesin haklı, herkesin kırık bir tarafı vardı.
Yazarın dili yine büyüleyiciydi: sade ama dokunaklı, sakin ama içten içe yankılanan bir hüzünle dolu. Sayfalar ilerledikçe yalnızca bir hikâye değil, bir iç hesaplaşma da okudum sanki
Irvin D. Yalom Günübirlik Hayatlar
Yalom'un okuduğum dördüncü kitabıydı. Genel tema ölümle yüzleşmek ve kabullenmek olduğunu düşünüyorum.Bu kitabında gündelik hayatın sıradan gibi görünen ama içten içe derinleşen yönlerini öyle doğal bir akışla anlatıyor ki kendimi satırların arasında kaybolurken buldum. En çok sevdiğim şey ise, şimdiye kadar okuduğum kitaplarında da bambaşka bir bakış açısı kullanması. Her kitapta yepyeni bir anlatım tarzıyla karşılaşmak insana ayrı bir heyecan veriyor. Ben bu değişkenliği ve cesareti hayranlıkla okuyorum.
